آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)

 

آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)


از حوزه نماهای ثابت که با قرار گرفتن دوربین روی سه پایه به دست می آیند بگذریم، به نماهای حرکتی میرسیم. این حوزه بسیار متنوع است و با امکانات و تجهیزات فراوانی که برای آن ساخته شده است کارگردانان میتوانند خلاقیت های زیادی را در فیلم خود بروز دهند.
نماهای حرکتی را میتوان به نماهایی مانند تراولینگ، تراکینگ، کرین و غیره تقسیم بندی کرد. در ابتدا بگذارید نگاهی بیندازیم به شات هایی که از طریق حرکت دوربین روی ریل بدست می آیند. برای انجام چنین کاری ابتدا درون مسیری که کارگردان مشخص میکند، چند متری ریل کار گذاشته میشود. قبل از این کار باید زمین زیر ریل را کاملا مسطح کرد و این سطح صاف را در اختیار دوربین گذاشت تا مبادا زمین ناهموار زیر دوربین باعث تکان خوردن و زشت شدن تصویر شود.
در چنین نماهایی، اگر دوربین در حرکتی عرضی شخصیت را از چپ به راست یا برعکس نشان دهد و همزمان با او حرکت کند، عمل تراولینگ انجام شده است. به اشتباه در میان فیلمسازان ایرانی به هر نمایی که از طریق حرکت دوربین روی ریل گرفته شود تراولینگ گفته میشود. اما این تصور کاملا اشتباه است و فقط نماهایی را میتوان تراولینگ نامید که حرکت عرضی داشته باشند.

 

آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)


در مقابل، اگر دوربین حرکتی رو به جلو داشته باشد و شخصیت را تعقیب کند، به این نما تراکینگ گفته میشود. عمل تراک کردن بیشتر در فیلمهایی استفاده میشود که قرار است حسی رمز آمیز داشته باشد و موجب تعلیق در فیلم شود. در بسیاری از فیلمهای جنایی یا ترسناک از چنین نماهایی زیاد استفاده میشود. تراکینگ نمای زیبایی را خلق میکند که شخصیت را ما از پشت می بینیم که همین ندیدن چهره شخصیت فیلم و فقط دنبال کردن او، حس تعلیق و رمز آمیز بودن را در مخاطب تقویت میکند.
نماهای دالی این و دالی اوت هم از دیگر انواع نماهای حرکتی هستند. اگر دوربین به جلو حرکت کند تا به سوژه ای نزدیک شود و یا برعکس؛ به عقب بیاید تا از سوژه ای دور شود حرکت دالی این و دالی اوت انجام شده است. برای مثال در سینمای آلفرد هیچکاک به وفور شاهد این نوع حرکت هستیم. هیچکاک البته از تمهید بسیار جالب تری استفاده میکرد. در فیلمی مانند سرگیجه که او تلاش کرده تصویری از حالت ذهنی سرگیجه آور شخصیت خود ارائه دهد، همزمان از دالی و زوم استفاده کرده است.
تصور کنید که دوربین توسط حرکت دالی اوت روی ریل به عقب کشانده میشود و همزمان با این حرکت، دوربین با زوم این، به سمت شخصیت زوم میکند. همزمانی این دور و نزدیک شدن که یکی از آن از طریق حرکت دوربین و دیگری هم از طریق تغییر فاصله کانونی لنز ایجاد میشود، تصویر جالبی از ذهنیت شخصیت نشان میدهد. شخصیتی که بخاطر سرگیجه اش انگار همه چیز به دور سر او میچرخد و نمیتواند چیزی را واضح و شفاف ببیند.

 

آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)


بعد از بررسی حرکتهای تراولینگ، تراکینگ، دالی این و دالی اوت، به شاریو میرسیم. شاریو یک کفی بزرگ است که زیر آن چهار چرخ تعبیه شده است. این کفی سه پایه دوربین را بر روی خود سوار میکند و سه پایه هم که دوربین را بر روی خود دارد. در پشت این سه پایه قرار گرفته بر روی شاریو، یک صندلی کوچک هم قرار دارد که فیلمبردار بتواند حین کار کردن با دوربین، بر روی صندلی بنشیند و بر روی کار خود متمرکز و مسلط باشد.
پشت شاریو هم دسته ای قرار دارد و کسی مسئول حرکت دادن شاریو با استفاده از این دسته است. او دسته را با دو دست خود میگیرد (چون شاریو بسیار سنگین است) و به اطراف میچرخاند. تفاوت بزرگ شاریو با ریل در این است که فقط قرار نیست در مسیر مشخصی رو به جلو یا رو به عقب حرکت کند بلکه در همه جهات میتواند حرکت کرده و بچرخد.
بسیار مهم است که زمین زیر چرخ های شاریو کاملا مسطح و صاف باشد تا حرکت کردن چرخ های شاریو بر روی آن به مشکل بر نخورد. چالش دیگری هم که فیلمبردار و فیلمساز با آن مواجه هستند، تنظیم کردن و هماهنگ کردن حرکت شاریو با حرکت بازیگر است. شاریو بسیار سنگین و کند است و بازیگر حتی اگر بخواهد کاملا طبیعی قدم بزند باز هم ممکن است شاریو از او جا بماند. به همین دلیل است که حین ضبط چنین نماهایی، کارگردان مجبور است برداشت های مختلفی داشته باشد و فیلمبردار هم تمام تلاش خود را میکند که به هر سختی که شده حرکت خود را با حرکت بازیگر مقابل کادر هماهنگ کند.

 

آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)


حرکتی که از شاریو بدست می آید حرکت جذاب و روان خواهد بود. بازیگر به هر نقطه ای که بخواهد میرود و دوربین نیز به راحتی او را تعقیب میکند. این حرکت نرم و روان بیشتر برای فیلمهایی به کار میرود که ریتم نسبتا تندی دارند و تنوع بصری برای کارگردانش مهم است. این تنوع در قاب بندی و اصلاح های مکرر قاب در کنار ریتم پویای فیلم انتخابی است که میتواند هر فیلمسازی را برای انتخاب شاریو وسوسه کند.
بعد از شاریو حالا وقت آن است که به دوربین روی دست بپردازیم. دوربین روی دست با تکانه های خاصی که در تصویر ایجاد میکند حس جالبی از تنش و حتی بعضا هیجان را ایجاد میکند. در فیلمهای هیجانی، اکشن و تعقیب و گریز به وفور شاهد استفاده از دوربین روی دست هستیم و این نوع فیلمبرداری، باعث میشود تا بیننده به خوبی در بطن حرکات مهیج و اکشنی که بر پرده جاری است قرار بگیرد.

 

آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)


در فیلمهای اجتماعی و رئالیستی و حتی در فیلمهای مستند هم، استفاده از دوربین روی دست موجب میشود تا حس نزدیکی بیشتری بین سوژه فیلم و مخاطب ایجاد گردد. زمانیکه دوربین ثابت باشد همه چیز شسته رفته به نظر میرسد اما دوربین روی دست باعث میشود تا حس بیشتری از واقع گرایی در فیلم ساخته و پرداخته شود.
گرفتن نماهای روی دست که میتواند تمام اندازه های مختلف قاب را داشته باشد (از کلوز آپ تا لانگ شات) به وسیله ابزارهای مختلفی همچون: استدی کم، شولدر، اوسمو و غیره گرفته میشود. استدی کم به نوعی متداول ترین وسیله برای گرفتن نماهای روی دست است است چرا که باعث میشود علی رغم روی دست بودن دوربین، تکانه های شدید ایجاد نشود تا مخاطب هم خیلی از نظر بصری مورد اذیت و آزار قرار نگیرد.

 آموزش انواع نماها در سینما و فیلمسازی (2)

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)

مطالب مشابه

هتل آدم و حوا آنتالیا

تور کیش 3 شب و 4 روز

تور استانبول 2 شب و 3 روز ویژه شهریور 94

هتل و اسپای کلارک گرینز - ایرپورت ریزورت هند

دریافت تورهای لحظه آخری و نرخ ویژه از طریق تلگرام

آب و هوای مالزی

امتیاز کلی این مطلب (0)

0 از 5 ستاره
افزودن نظر