درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

فوتبال ورزشی است که میتوان در آن عناصر دراماتیک زیادی را جست و جو کرد. از داستان و شخصیت پردازی گرفته تا نقطه عطف و گره افکنی و گره گشایی. هدفی که قهرمان دارد و موانعی که پیش پای او برای رسیدن به اهدافش وجود دارند.

شخصیت پردازی از اصول اساسی درام محسوب می شود. درامی که شخصیت های پخته و عمیقی نداشته باشد، محکوم به فراموشی است. مروری بر فیلم ها و نمایش هایی که دیده اید، بکنید. آنهایی که برای شما جذاب و دوست داشتنی بوده اند، همگی بدون استثنا فیلمهایی هستند که شخصیت هایشان را دوست داشته اید. در سالهای اخیر، تب سریال در سرتاسر جهان فراگیر شده است. مهمترین نقطه اشتراک این سریال ها، شخصیت های خاصی است که دارند. هر سریالی که شخصیتش عمیق تر، چند وجهی تر و غیر قابل پیش بینی تر باشد، حتما سریال موفق تری هم خواهد بود.

درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

اما از آنجایی که فوتبال با درام رابطه تنگاتنگی دارد و اصلا چیزی که باعث می شود فوتبال از سایر ورزش ها جدا شود، همین شباهتش با درام است. پس شخصیت ها نیز در فوتبال اهمیت بالایی دارند. نکته مهم در فوتبال اینجاست که هر بازی که انجام میشود، قرار است یک قهرمان را به ما نشان بدهد. بیست و دو بازیکن درون زمین هستند، داور و کمک داورها، سرمربیان دو تیم و هزاران نفر تماشاگر داخل ورزشگاه، اما در هر بازی همه اینها قرار است یک نفر را بعنوان قهرمان به ما نشان بدهند. البته این قضیه هم مانند درام کلاسیک و مدرن انواع گوناگون دارد.

شاید در یک بازی، یک نفر قهرمان بازی باشد، شاید در یک بازی چند نفر و حتی در یک بازی، مانند بعضی از فیلم ها قهرمان جمعی وجود داشته باشد که این مسائل در ادامه مورد بررسی قرار می گیرند.

در مورد بازی هایی که یک قهرمان ویژه دارند، این مساله همیشه به سوپر استارهای جهان فوتبال محدود نمی شود. شاید در یک بازی مسی یا کریس رونالدو قهرمان بازی باشند، اما ممکن است در یک بازی هم یک توپ جمع کن، یک تماشاچی خاص و یا حتی داور و سرمربی قهرمان منحصر به فرد بازی باشد. چنین بازی هایی همواره پیش زمینه خاصی دارند. شاید بتوان گفت مهمترین تفاوت این نوع از شخصیت پردازی در فوتبال با دیگر انواع آن، همین اهمیت و پر رنگ بودن مسائل قبل از بازی است.

درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

مثلا، قبل از اینکه یک بازی شروع شود، خبر می رسد که پدر یا مادر یک از بازیکنان فوت کرده است و اوتصمیم گرفته با این وجود در خدمت تیمش باشد و بازی کند. یا مثلا یک کودک که بیماری سرطان گرفته است دست در دست یکی از یازیکنان وارد زمین می شود، بازیکنی در سال های میانسالی قرار دارد و این بازی، بازی خداحافظی اوست و چیزی که این بازی را مهم میکند، تمام چند سالی است که پشت این بازی قرار دارند.

مثلا همین سال گذشته که فرانچسکو توتی از تیم رم خداحافظی کرد، او قهرمان بازی خداحافظی اش بود. در بازی برزیل و آلمان در جام جهانی 2012 که برزیل شکست خفت باری مقابل آلمان داشت، آن پیرمردی که روی نیمکت تماشاچیان نشسته بود و دوربین هم بارها او را نشان داد، شاید بتوان او را قهرمان بازی دانست. اشک های او پس از شکست برزیل و یا حتی فوت او مدتی پس از این بازی، باعث شدند تا او به یک شخصیت فراموش نشدنی در تاریخ فوتبال بدل شود.

درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

اما در بازی هایی که قهرمان چند نفره دارد، اوضاع اندکی متفاوت است. مثلا در فیلم هایی که نوع ساختار درامشان، خرده پیرنگی است، ما با چند شخصیت اصلی در فیلم مواجهیم. در این گونه فیلم ها خبری از یک نفر قهرمان اصلی مثل فیلم های کلاسیک نیست. ما در فیلم هایی از این دست، قرار است بیشتر تعمق کنید و با تفکر کردن به این پی ببریم که حق با کیست و کی باید شکست بخورد.

در فوتبال هم اوضاع همین گونه است. در یک بازی که چهار سوپر استار در زمین حضور دارند، هر کسی بنابر علاقه و تعصب تیمی خود، یکی از آنها را دوست دارد. به نوعی یک تفکر نسبی گرایانه پشت بازی قرار دارد. دیگر همه دنیا طرفدار یک بازیکن نیستند. دیگر مثل بازی آرژانتین مقابل انگلستان نیست که همه فوتبال دوستان جهان، از گلزنی دیه گو مارادونا با دستش به انگلیس به هوا بپرند.

در این بازی ها چیزی که درام را می سازد، رقابت است. دیگر خیلی پیش بازی اهمیتی ندارد. همه میدانند قضیه از چه قرار است. در یک طرف مسی و سوارز و دمبله قرار دارند، در طرف دیگر هم راموس و مودریچ و ایسکو. هر کسی بنابر نوع نگاهش به فوتبال، یکی از این ها را قهرمان خود میداند و بر اساس تعریفی که از رقابت برای خود دارد، یکی را قهرمان بازی میداند.

درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

یک نفر به خاطر اینکه احساس میکند اگر سوارز در این بازی هت ریک کند و جای خالی مسی را پر کند، در نقش یک قهرمان ظاهر شده، دیگری خیال میکند اگر مارسلو گل اول رئال را بزند و کمک کند که تیمش به یک کام بک رویایی برسد، قهرمان بازی بوده و همین طور هر کس میتواند بنابر یک استدلال خاص یک قهرمان یا یک هدف و چند مانع برای بازی تعریف کند.

اما در مورد بازی هایی که قهرمان چند نفره دارند، مثلا بازی پرسپولیس مقابل کاشیما را به یاد بیاورید. مهمترین ویژگی این بازی، نوع خاص تشویق هواداران کاشیما بود. جو  رعب آوری که آنها در ورزشگاه ساخته بودند بسیار بر پیروزی تیم محبوب شان موثر بود. مطمئنا بازیکنان پرسپولیس تحت تاثیر این جو هم قرار گرفتند. پس میتوان آنها را قهرمانان بازی دانست. اگر کسی که طرفدار هیچ یک از دو تیم نبود، دوست داشت که این هواداران در پایان بازی خوشحال باشند، چرا که آنها قهرمانان این بازی بودند. بیرق های بزرگی که داخل ورزشگاه می چرخاندند، شعارهای هماهنگ و تشویق بدون وقفه آنها تا ثانیه آخر بازی، همه و همه باعث شده بود تا آنها را بعنوان قهرمان جمعی یک بازی انتخاب کنیم.درام-در-فوتبال-انتخاب-شخصیت-قهرمان-در-یک-بازی

در سینما هم چنین قهرمانان جمعی وجود داشته اند. در دوران سیطره کمونیسم بر شوروی، و در دهه 1920 میلادی چنین شکلی از قهرمان پردازی در سینما شوروی حسابی باب بود. آنها با استفاده از این شکل قهرمان پردازی نوع خاصی از لحن حماسی را در فیلم های خود القا می کردند. این اتفاق در فوتبال هم مصداق دارد و بازی هایی  که قهرمان جمعی دارند، بسیار حماسی تر و جذاب تر می شوند.

درام در فوتبال: انتخاب شخصیت قهرمان در یک بازی

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)

مطالب مشابه

بازار پردیس یک کیش

مالزی در یک نگاه

رفت و آمد در مالزی

تعطیلات در مالزی

مسجد ایرانیان در هند

سیکاندرا در هندوستان

امتیاز کلی این مطلب (0)

0 از 5 ستاره
افزودن نظر