زخم بستر

به دنبال استفاده طولانی مدت از صندلی و یا بستری بودن، به خصوص در افراد پیر در نواحی که برامدگی استخوانی وجود دارد و یا فشار زیاد است، کبودی موضعی ایجاد می شود که منجر به نکروز(مردگی بافت) آن منطقه و نهایتا بروز زخم می شود. کم تحرکی، کمبودهای غذایی و افزایش سن از فاکتور های بیماری به حساب می ایند. بنابراین در سالمندان زمین گیر، بیشتر با آن روبرو می شویم. زخم بستر در بیشتر موارد در ناحیه کمر، استخوان خاجی و باسن به وجود می آید، البته این جراحت ممکن است روی زانو، قوزک، پاشنه پا و پشت سر نیز رخ دهد و در بین افراد مسن به دلیل کاهش فعالیت و نازک شدن پوست آنها که توان و تحمل پوستشان در مقابل فشار کاهش یافته، شایع تر است.

 

زخم بستر

سیر بیماری:

- درگیری اپیدرم (لایه سطحی)

- درگیری پوست

- در نهایت گسترش زخم به بافت زیر جلدی، استخوان و ماهیچه ها

چه کسانی بیشتر در معرض زخم بستر هستند؟

- افرادی که برای مدت طولانی تری در یک وضعیت ثابت (خوابیدن به یک سمت) قرار می گیرند.

- افراد مسن

- افراد مبتلا به دیابت نوع دو

- افرادی که از ویلچر استفاده می کنند. 

 

زخم بستر

درمان

ابتدا بافت های مرده و آسیب دیده به کمک انزیم و تمیز کننده ها خارج شوند و سپس شستشو با نرمال سالین و استریل کردن با گاز اشباع از کلر هگزیدین. پوشاندن محل با پانسمان ساده در مورد زخم هایی که ترشحات زیاد دارند. تخلیه گرانول ها روزی 2 بار و شستشو و جاگذاری مجدد، پانسمان باید روزانه تعویض شود و ترشحات آن پاک گردد. پر کردن زخم با شکر یا عسل و هر 4-3 ساعت اضافه کردن شکر یا پلیمر های جذب کننده رطوبت مانند دکستران، پانسمان بسته با قدرت خروج بخار حتی در زخم های عفونی مفید است. برای درمان زخم بستر نیاز به مراقبت های ویژه ای می باشد. تغذیه مناسب، جلوگیری از عفونت، استفاده از لگن مناسب و تغییر پوزیشن بیمار به مدت طولانی می تواند به روند درمان بیمار بسیار کمک کند. در بیماران مبتلا به زخم بستر به هیچ وجه از تشک های سفت که سبب تشدید زخم بستر می شوند، استفاده نکنید.

به هنگام شستن زخم های بستر، موارد زیر باید رعایت شود :

- استفاده از پنبه و یا دستمال نرم. زخم به هیچ عنوان نباید خراشیده شود.

- استفاده از کرم های مرطوب کننده.

- عدم استفاده از پودر و صابون های قوی.

- نیازی به استحمام مرتب و روزانه نیست. 

 

زخم بستر

پیشگیری

ماساژ دادن محل، هر دو ساعت تغییر وضعیت، کاهش فشار (آزاد گذاشتن ملحفه و بلند کردن بیمار به جای کشیدن آن)، سر تخت بلند نباشد. حفظ رطوبت، رژیم غذایی با پروتیین کافی و ویتامین ث، رعایت بهداشت هنگام اجابت مزاج یا تعویض سوند ادراری. بهترین روش استفاده از تشک مواج است. یکی دیگر از راه های پیشگیری از زخم بستر، کنترل و بررسی پوست بیمار است. قرمزی پوست اولین نشانه ایجاد زخم بستر است. هرگونه قرمزی پوست می تواند خطرناک باشد. تشخیص اولیه و سریع علائم زخم بستر، به درمان آن کمک می کند. بدن بیمار باید همواره تمیز باشد و نقاطی که بیشتر در معرض تشکیل زخم بستر هستند نیز باید مرتبا تمیز و شسته شوند. با توجه به اینکه اصلی ترین و مهمترین عامل ابتلا به زخم بستر عدم تحرک بیمار است لذا بدن بیمار باید هر یک ساعت یا حداکثر هر دو ساعت تغییر وضعیت یابد. بدن بیمار باید بصورت منظم بررسی شود تا در صورت وجود هر زخم یا عفونت درمان فوری انجام گیرد. 

 

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)

امتیاز کلی این مطلب (0)

0 از 5 ستاره
افزودن نظر