ایل شناسی استان کهگیلویه و بویر احمد 1

ایل شناسی استان کهگیلویه و بویر احمد 1

درصد بیش تری از جمعیت این استان را عشایر و ایل ها تشکیل داده اند. بزرگ ترین ایل آن ایل بویر احمدی می باشد. در منطق بویر احمد، عولیا، کهگیلویه و گچساران سکنا گزیده اند. در زمان های ییلاق قسمتی از آن ها به استان فارس کوچ می کنند. جمعیت عشایر این استان به 40 هزار نفر می رسد.

ایل های استان:

ایل طیبی، ایل باشت بابوئی، ایل چرام، ایل بهبئی، ایل دشمن زیاری.

ایل طیبی:

مردم این ایل در قسمتی از کهگیلویه و منطقه های سرد سیر و گرم سیر زندگی می کنند که جمعیت آن ها به 18 هزار نفر می رسد.

ایل باشت بابوئی:

در شرق شهرستان گچساران، سکنا گزیده اند. قسمتی از آن ها به مناطق کوهستانی کوچ می کنند. جمعیت آن ها به 3600 نفر می رسد.

ایل چرام:

بیش تر از عشایر این ایل در قسمتی از مناطق این استان ساکن هستند. جمعیت آن ها به 65 هزار نفر می رسد.

ایل بهبمئی:

در منطقه ی بمبهئی احمدی و بهمئی محمدی زندگی می کنند. جمعیت آن ها به 20 هزار نفر می رسد

.
ایل دشمن زیاری:

این ایل در اطراف کهگیلویه و بویر احمد پخش می باشند و جمعیت آن ها به 10 هزار نفر می رسد. عشایر ییلاقی آن 112 هزار نفر و عشایر قشلاقی آن 101 هزار نفر بوده که زبان آن ها لری است. حرفه آن ها کشاورزی می باشد.

صنایع دستی عشایر این روستا:

ریسندگی پشم، بافتن قالی، کپه، جاجیم، خورجین، سیاه چادر و نمد است.

وابستگی های کهگیلویه و بویر احمد :

با توجه به تاریخچه و کتیبه های باستانی، مورخان بسیاری همانند استرابون گفته اند که این استان قسمتی از استان ایلام بوده است. در زمان اسکندر مقدونی یونانی و پادشاهان ایرانی اشکانی قسمتی از کهگیلویه و بویر احمد و ممسنی جزو بخشی از ایلام که مقر فرماندهی و تسلط آن زمان بوده است.
در زمان سلطنت پادشاهان ساسانی تا زمان ورود اسلام به علت تغییر و تحول های ولایتی نام آن تغییر پیدا کرد. بعد از کشته شدن گیلویه پادشاه رم به دست عرب، نام آن جا را رم گیلویه گذاشتند.

تاریخچه ایل بویر احمد گرم سیری:

قسمت منطقه ی بویر احمد گرم سیری به علت تقسیم های انجام شده در گذشته متعلق به ایل کوهمره ی قدیم کهگیلویه بوده است که اثری از آن دیده نمی شود. اما عده ای از بازماندگان آن ها به طوایف دیلی، اسپری، مارینی، فتحی، تاساری، بوروئی، شاه بهرامی و ده بزرگی ملحق شدند.

ایل های باشت و باوی:

طایفه هایی مثل باشت، ابنوران، امام جعفر امروزی، گنبد ملغان، بایکان، لارندان در این جا می زیسته اند. حتی طایفه های عرب باوی خوزستان در این مناطق دیده شده اند. طایفه ی باوی یا دولت یاری در زمان شاه عباس اول صفوی به منطقه ی باشت مهاجرت و آن جا را به دو قسمت تقسیم کردند: باشت و باوی.

ایل چرام:

ایل چرام جزو مناطق دوران صفوی بوده است که در آن زمان 14 ایل در آن جا می زیستند:

گشتاسبی، زیلائی بادلونی، تومانی، دلاوری، دشمن زیاری، سر کوهکی، چهار وساق، گیوه موئی، حسن عالی، بویر احمد اردشیر، بویر احمد عباسی، قلندر بویری.

از بزرگ ترین طایفه ها، طایفه ی چرام بوده است. به علت آن که مردمانی ضعیف با زمین و ملک هایی مرغوب داشتند در طی دو سال 2680 تومان مالیات از آن ها می گرفته شده است. بقیه ی ایل ها به علت خرابی ها و تصرف قابل دسترسی نیست.

ایل دشمن زیاری:

ایل دشمن زیاری، منطقه های بلاد شاپور و رون کهگیلویه را به تسلط خود در آورده بود. وسعت آن به دو سه فرسخ می رسید و طایفه ی دشمن زیاری را به دو قسمت تقسیم کردند: الیاسی و گشتاسبی. که خود به چند طایفه تقسیم می شدند:

باوردنیایی، بویری، سلطانی، شو دیناری، شیر محمدی، قلندری. به تمام این تیره ها به 400 خانوار می رسیده است و در منطقه شمال و مشرق بهبئان در قسمت بلاد شاپور و رون کهگیلویه زندگی می کردند.