علاقه و انگیزه

علاقه و انگیزه

هرکدام از ما در مسیر زندگی هایمان کارها و فعالیت های زیادی انجام داده ایم؛ درس خواندیم، رشته تحصیلی یا ورزشی  انتخاب کردیم، خرید کردیم و ... . هر کاری که در زندگی به آن عمل میکنیم بسته به شرایط متفاوتی بوجود می آید. برای مثال در سن نوجوانی و جوانی علایق خاصی در ما پدیدار میشود، یکی انگیزه و علاقه دنبال کردن رشته ای ورزشی را دارد، دیگری میخواهد فیزیک بخواند، یکی دیگر هم علاقه به کار دارد و نمیخواهد تحصیلش را ادامه دهد ولی آیا همه میتوانند در آن جاده ای قدم بزنند که رویاهای بچگی شان را جستجو میکردند؟ 

متاسفانه در فرهنگ ما چنین چیزی گستره کمی دارد. به همین دلیل است که رضایت شغلی در کشور بسیار پایین قرار دارد. هرکس متناسب با روحیات شخصی و نوع تربیت و خانواده ای که در آن بزرگ شده، خود را برای انتخاب شغل مورد نظرش مستحق میداند، اما درصد کمی به شغل و کاری که به آن علاقه قلبی دارند خواهند رسید. انگیزه و علاقه هر شخصی در انجام شغل و یا فعالیت های دیگر بسیار مهم است و عامل اصلی موفقیت فرد محسوب میشود. مسلما اگر فردی در مکان و شغلی که به آن عشق میورزد فعالیت کند، بازدهی بسیار بالایی خواهد داشت و با تمام وجود وظیفه اش و یا حتی بیشتر از آن را انجام میدهد. 

برتری تعداد بیکاران بر تعداد عناوین شغلی یکی از عواملی است که باعث شده افراد، دیگر دنبال فعالیت های مورد علاقه نباشند و تنها مترصد رسیدن به یک شغل و امرار معاش باشند. اجبار و اصرار خانواده ها به تحصیل در مراتب بالاتر نیز میتواند فرزندان را از آنچه که میخواهند دور کند.
بسیاری از ما در ادارات و یا مکان های دیگر به ناحق زمان خود را صرف انتظار کرده ایم، یکی از دلایل عمده ی آن، عدم علاقه و انگیزه کارمند به کارش است و قطعا مردم عادی قربانی آن خواهند بود. 

وظیفه والدین در این مسیر، شناسایی علایق و استعداد فرزندانشان است که باید به آن توجه شود. خانواده اولین مشوّق ماست و اگر این فرهنگ در آنها جای بیفتد که افراد باید به دنبال علایق و استعداد های خود بروند تا علایق پدر و مادر، رضایت شغلی بالا میرود و در این صورت، خود به خود تمام افراد در جایی هستند که باید باشند و در آن بسیار موفق خواهند بود. جامعه ای سعادت می یابد که افراد با تمام انگیزه و علاقه قلبی در راستای اهدافشان تلاش کنند، بدون شک موفقیت تک تک اعضای جامعه، موفقیت عمومی آن را به همراه دارد.