موسیقی کردی

موسیقی کردی

زبان کردی، به صورت ملموس در آواز ها و ترانه ها و نغمه های کردی دیده می شود. و تنوع در گویش های کردی، تاثیر بسزایی در لحن نوع موسیقی داشته است. و نغمه ها و ترانه های حماسی و مذهبی و رزمی و جشن در بین آن ها بسیار است. موسیقی کردی به سه قسمت مهم تقسیم بندی شده است:

1- موسیقی باستانی کردی (هوره) 2- موسیقی خانقاهی دراویش 3- موسیقی جلوه های مختلف زندگی

مهم ترین بخش موسیقی کرد ها، موسیقی خانقاهی آنان است که، معمولا در میلاد حضرت محمد انجام می شود و این نوع موسیقی را، آسمانی می دانند. دف و تنبور، جزو ساز های اصلی در این نوع موسیقی می باشد. تنبور کردی، با قدمتی پنج هزار ساله، جزو اجزای اصلی نغمه خوانی آن ها و نغمه خوانی خانقاهی بوده است که با ذکر و سماع و خواندن اشعار عارفانه، رنگی دیگر به محفل های خود می دادند. موسیقی کردی، جزو موسیقی های پر شور ایران بوده است. ترانه هایی که ناخود آگاه، همگان را مجبور به رقص و پایکوبی می کند. و مراسم نی نوازی شمشال که ریتم های تغییر پذیر زیادی را دارا می باشد. سرنا نوازی و دهل نوازی، نوع دیگری از موسیقی در بین کرد ها است که صدای آن در هفت کوه می پیچیده است. و موسیقی دیگری به نامه هوره خوانی که آوازی دل انگیز در وصف طبیعت و عشق و شجاعت و جوانمردی بوده است در بین کرد ها، انجام می گیرد. در این نوع موسیقی، اندو و حزن خاصی حاکم بوده است. هوره خوانی در تمامی مناطق کرد نشین رواج داشته است و دیگران برای خود و یا در تنهایی زمزه می کرده اند.

پیشینه موسیقی کردی به زمان زرتشت بر می گردد. چون کرد ها، ریشه از طایفه ماد ها دارند و زرتشت، نوه ماد ها بوده است و آن ها در کردستان زندگی می کردند. و موسیقی کردی از این زمان رواج زیادی پیدا کرد. پیدایش ترانه های کردی به افسانه ها و داستان های کردی بر می گردد که مورد توجه زیادی بوده است. در بخش دیگری، کرد های سورانی دارای موسیقی مخصوص به خود هستند که گورانی نام گرفته است.