آسم

حمله آسم
آسم وضعیتی است که در آن مجاری تنفسی تنگ و متورم شده و باعث ایجاد مخاطات و خلط بیشتر می شود. این وضعیت می تواند دشواری تنفس را ایجاد کرده و همچنین موجب سرفه، خس خس و تنگی نفس شود.
برای برخی افراد، آسم فقط یک مزاحمت جزئی محسوب میشود.درمقابل، برای برخی دیگر، می تواند یک مشکل بزرگ باشد که مانع فعالیت های روزانه می شود و ممکن است به یک حمله آسم خطرناک منجر شود.
آسم را نمی توان درمان نمود، اما علائم آن را می توان کنترل کرد. بدلیل آنکه آسم، اغلب در طول زمان تغییر می کند، موضوع مهم آن است که بطور مداوم با پزشک خود مشورت کنید تا علائم ونشانه های خود را پیگیری کرده و برنامه های درمانی را به صورت مورد نیاز تنظیم کنید.

 

آسم

علائم
علائم آسم از فردی به فرد دیگر متفاوت است. شما ممکن است صرفا حملات آسم جزئی داشته باشید، و علائم را فقط در زمانهای خاصی نشان داده(مثل زمان های تمرین و ورزش) و یا اینکه برعکس علائم دائما وجود دارند.
علائم و نشانه های آسم عبارتند از:
•تنگی نفس
• فشار یا درد در ناحیه قفسه سینه
• مشکلات خواب که ناشی از تنگی نفس، سرفه یا خفگی است.
• صدای سوت زدن یا خس خس هنگام بازدم(خس خس یک علامت معمول آسم در کودکان است)
• حملات سرفه که در صورت وجود یک ویروس تنفسی، مانند ویروس عامل سرماخوردگی و یا آنفولانزا، بدتر می شود.
علامت هایی که نشان می دهند آسم شما احتمالا دارد بدتر می شود، عبارتند از:
•علائم و نشانه های آسم که مکرر و مزمن هستند.
• افزایش دشواری تنفس(قابل اندازه گیری با یک پیک فلو متر، دستگاهی که برای بررسی کارایی ریه ها مورد استفاده قرار می گیرد).
• در اغلب اوقات نیاز به استفاده از یک اسپری تنفسی برای تسکین سریع می باشد.
در برخي افراد، علائم و نشانه های آسم در وضعیت های خاصی ظاهر می شود:
• آسم ناشی از ورزش، که ممکن است در زمانی که هوا سرد و خشک است، بدتر شود.
• آسم شغلی، که در اثر مجاورت با مواد محرک در محل کار ایجاد می شود، مانند بخارات های شیمیایی، گازها یا گرد و غبار.
• آسم ناشی از آلرژی، ناشی از مواد هوا زای مانند گرده گیاهان، اسپورهای قارچ ها، ضایعات ناشی از سوسک ها و یا ذرات پوست، شوره و بزاق خشک شده حیوانات خانگی.

 

آسم
چه مواقعی بایستی به پزشک مراجعه نمایید؟
پیگیر درمان اورژانسی باشید.
حملات شدید آسم می تواند تهدید کننده زندگی باشد. با پزشک خود صحبت کنید تا مشخص شود زمان هایی که علائم و نشانه های شما بدتر می شود، چه کارهایی را می توانید انجام دهید، و چه مواقعی شما به درمان های اورژانسی نیاز پیدا خواهید کرد.

علائم یک وضعیت اورژانسی در بیماری آسم عبارتند از:
• بدتر شدن سریع وضعیت تنگی نفس و دشواری تنفس و یا خس خس کردن.
• حتی پس از استفاده از یک اسپری تنفسی ضد آسم، مانند آلبوترول، تسکینی ملاحظه نمی شود.
• تنگی نفس هنگامی که فعالیت بدنی شما در حد مینیمم هست.
با پزشک خود تماس بگیرید
دکتر خود را ببینید:
• اگر فکر می کنید آسم دارید. اگر سرفه یا خس خس های مکرری دارید که اخیرا بیش از چند روز طول کشیده و یا علائم و نشانه های دیگری از آسم وجود دارد، به پزشک خود مراجعه نمایید. درمان زود هنگام آسم ممكن است از بروز آسيب هاي ريوي درازمدت جلوگيری كند و در طول زمان به بهبود وضعيت آن و جلوگیری از بدتر شدن وضعیت، كمك كند.
• برای نظارت بر آسم پس از تشخیص. اگر شما می دانید که آسم دارید، با پزشک خود مشورت کنید تا بتوانید آن را کنترل کنید. یک کنترل خوب و طولانی مدت به شما کمک می کند تا روز به روز احساس بهتری داشته باشید و می توانید از یک حمله آسم تهدید کننده زندگی جلوگیری کنید.
• اگر نشانه های آسم شما بدتر شود. در صورتی که داروهای شما به ندرت علائم و نشانه های آسم شما را تسکین می دهند و یا در صورت نیاز به استفاده بیش از حد از آن، به پزشک خود مراجعه نمایید. سعی نکنید مشکل را با مصرف داروی بیشتر و بدون مشاوره با پزشک خود حل کنید.استفاده بیش از حد از داروهای آسم، می تواند عوارض جانبی ایجاد کند و آسم شما را بدتر کند.
• برای بررسی وضعیت درمان خود. آسم معمولا در طول زمان تغییر می کند. با پزشک خود به طور مرتب دیدار کنید و علائم خود را مورد بحث قرار دهید تا تنظیمات و تغییرات لازم در برنامه درمان خود را انجام دهید. 

 

آسم
علل
مشخص نیست که چرا برخی افراد به آسم مبتلا شده و در حالی که دیگران مبتلا نمی شوند، اما احتمالا دلیل این امر، ترکیبی از عوامل محیطی و ژنتیکی (ارثی) است.
چه مواقعی آسم ایجاد می شود؟
قرار گرفتن در معرض آلودگی های مختلف و مواد حساسیت زا (آلرژن ها) باعث می شود علائم و نشانه های آسم ایجاد شود. عوامل ایجاد کننده آسم از فردی به فرد دیگر متفاوت هستند و می توانند شامل موارد زیر باشند:
• مواد هوا زای مانند گرده گیاهان، گرد و غبار آلوده به جرب، اسپورهای قارچ ها، شوره های حیوانات و یا ضایعات سوسک ها
• عفونت های تنفسی مانند سرماخوردگی
• فعالیت بدنی (آسم ناشی از ورزش)
•هوای سرد
• آلاینده های هوا و تحریک کننده ها، مانند دود
• برخی از داروها، از جمله مسدود کننده های بتا، آسپیرین، ایبوپروفن و ناپروکسن
• احساسات و استرس های شدید
• سولفیت ها و مواد نگهدارنده اضافه شده به برخی از انواع غذاها و نوشیدنی ها، از جمله میگو، میوه خشک شده، سیب زمینی فرآوری شده، آبجو و شراب
• بیماری ریفلاکس معده (GERD)، وضعیتی که اسیدهای معده به داخل گلو پس زده می شوند. 

 

آسم

عوامل خطر
تصور بر این است که برخی عوامل، احتمال ابتلا به آسم را افزایش می دهند. این موارد عبارتند از:
• داشتن یک فرد فامیل هم خون (مانند یک والد یا خواهر یا برادر) که به آسم مبتلا است.
• داشتن یک بیماری آلرژیک دیگر مانند درماتیت آتوپیک یا رینیت آلرژیک (تب یونجه)
•اضافه وزن داشتن
•سیگاری بودن
• قرار گرفتن در معرض دود سیگار دیگران
• قرار گرفتن در معرض دود اگزوز یا سایر انواع آلودگی های هوا
• قرار گرفتن در معرض عوامل شغلی، مانند مواد شیمیایی مورد استفاده در کشاورزی، آرایشگری و بخش تولید و صنعت 

 

آسم
پیشگیری
در حالی که هیچ راهی برای پیشگیری از آسم وجود ندارد، شما و دکترتان با همکاری یکدیگر می توانید یک برنامه چند مرحله ای برای نحوه تطبیق دادن زندگی تان با این شرایط و همچنین جلوگیری از حملات آسم را طراحی کنید.
• برنامه کاربردی آسم را دنبال کنید. با دکترتان و افراد تیم مراقبت های بهداشتی خود، یک طرح دقیق و با جزئیات کامل برای مصرف داروها و همچنین نحوه مدیریت یک حمله آسم را بنویسید. سپس با دقت این برنامه را دنبال کنید.
آسم یک وضعیت مداوم است که نیاز به نظارت و درمان منظم دارد. انجام برنامه های کنترلی بر روند درمانی خودتان، می تواند به طور کلی منجر به افزایش برنامه های کنترلی در رفتار و شیوه زندگی شما گردد.
• برای بیماری های آنفلوآنزا و پنومونی واکسن بزنید. انجام واکسیناسیون می تواند از ابتلای شما به آنفولانزا و پنومونی جلوگیری نماید و نتیجتا از شعله ور شدن حملات آسمی پیشگیری کند.
• شناسایی و اجتناب از عوامل ایجاد کننده آسم. تعدادی از آلرژن ها و مواد محرک در هوای آزاد(از جمله گرده گیاهان، اسپور های قارچی، هوای سرد و آلودگی هوا) می توانند باعث حملات آسم شوند. به عواملی که باعث ایجاد آسم در شما می شود و یا آن را بدتر می کند، پی برده و اقدامات لازم برای جلوگیری از این عوامل را انجام دهید.
• تنفس خود را کنترل کنید. به علائم هشدار دهنده ی یک حمله قریب الوقوع آسم توجه داشته و آنها را به خاطر بسپارید، مانند سرفه های خفیف، خفگی و یا تنگی نفس. اما چون امکان دارد عملکرد ریه شما قبل از اینکه علائم یا نشانه هایی توجه شما را جلب کنند، کاهش یافته باشد، لذا میزان حداکثر جریان هوای تنفسی خود را به طور منظم،توسط یک دستگاه پیک فلومتر خانگی، اندازه گیری و ثبت کنید.
• اقدامات درمانی را سریعا انجام دهید. اگر شما سرعت عمل به خرج بدهید،احتمال حمله های شدید، کمتر وجود دارد. همچنین شما به مقادیرزیادی دارو، برای کنترل علائم ظاهر شده نیاز نخواهید داشت. 

 

آسم
هنگامی که میزان حداکثر جریان هوای تنفسی شما کاهش می یابد و به شما هشداری از باب شروع حملات آسمی می دهد، داروهای خود را مطابق دستورالعملی که دریافت کرده بودید،مصرف نموده و بلافاصله هر فعالیتی را که ممکن است باعث تشدید حملات شوند را متوقف سازید.اگر در علائم شما بهبودی حاصل نشد، دستورات مراقبت های پزشکی را که در برنامه کنترلی خود نوشته بودید، را اجرا نمایید.
•دارو را به همان صورتی که برایتان تجویز شده است مصرف کنید. تنها به این دلیل که به نظر می رسدآسم شما رو به بهبودی است، قبل از صحبت کردن با پزشکتان، چیزی را تغییر ندهید. ایده خوبی است که داروهای خودتان را در هر بارملاقات با پزشکتان، همراه خود ببرید. در این صورت دکتر شما می تواند مجددا بررسی کند که آیا شما از داروهای تجویز شده، به درستی استفاده کرده و دوز مناسب را دریافت می کنید.
• توجه به استفاده از اسپری های استنشاقی تسکین سریع داشته باشید. اگر شما خودتان را وابسته به استفاده از این نوع اسپری های استنشاقی مانند آلبوترول احساس می کنید، بیانگر این موضوع است که آسم شما تحت کنترل نیست.لذا در مورد تنظیم برنامه درمانی خود به پزشک مراجعه کنید.
تشخیص
برای رد کردن دیگر شرایط احتمالی(مانند عفونت دستگاه تنفسی و یا بیماری مزمن انسدادی ریوی) پزشک بر روی شما ابتدا یک معاینه فیزیکی را انجام خواهد داد و در مورد علائم و نشانه ها و سایر مشکلات بهداشتی شما سوال خواهد کرد.متعاقبا از یک سری آزمایشات مختلف خون و مواد آلرژن و تکنیک های تصویربرداری و سایر تست ها نظیر اسپیرومتری، برای تشخیص دقیق استفاده خواهد شد.
آسم چگونه طبقه بندی می شود
برای طبقه بندی میزان حدت و شدت آسم، پزشک به پاسخ های شما در مقابل سوالات پرسیده شده در خصوص علایم و نشانه های ایجاد شده، (نظیر حملات آسم اغلب چه مواقعی ایجاد می شوند و میزان شدت آنها چقدر است) و همچنین نتایج حاصل از انجام آزمایشات و سایر روش های تشخیصی، توجه می نماید.
تعیین میزان شدت آسم، به پزشک در مورد انتخاب بهترین برنامه درمانی برای بیمار آسمی کمک می کند.البته میزان شدت آسم بر اساس گذشت زمان، تغییر یافته و لذا نیاز به تنظیم مجدد برنامه های درمانی تجویز شده، وجود دارد.عموما آسم را از نظر درجه شدت به چهار گروه تقسیم می کنند. 

 

آسم
درمان: (رویکرد مرحله ای)
درمان شما باید انعطاف پذیر باشد و تنظیم آن بر مبنای تغییرات ایجاد شده در علائم شما باشد، که باید هر بار که پزشک خود را ملاقات می کنید، کاملا ارزیابی شوند. سپس پزشک شما می تواند درمان خود را مطابق با آن انجام دهد.
به عنوان مثال، اگر آسم شما به خوبی کنترل می شود، پزشک شما ممکن است داروهای کمتری را تجویز کند. اگر آسم شما به خوبی تحت کنترل نیست و یا بدتر می شود، پزشک ممکن است داروهایتان را افزایش دهد و توصیه های بیشتری را انجام دهد.
برنامه عمل آسم
با پزشک خود مشورت کنید و از او بخواهید تا یک برنامه عملیاتی آسم که داروهای خاص و زمان هایی را که دوز داروهای خود را براساس علایم و نشانه هایتان افزایش یا کاهش می دهید، را به طور خلاصه بیان کرده باشد را برایتان تنظیم کند. این برنامه عملیاتی، همچنین لیستی از عواملی که در شما باعث ایجاد آسم می شوند و اقدامات مورد نیاز برای جلوگیری و اجتناب از آنها را نیز شامل می شود.پزشک شما همچنین می تواند ردیابی علایم آسم و یا استفاده منظم از پیک فلومتر خانگی برای نظارت بر روند درمانی آسم در شما را نیز تجویز نماید.

 

آسم

آسم

آسم

 

1 1 1 1 1 1 1 1 1 1 Rating 0.00 (0 Votes)

مطالب مشابه

امتیاز کلی این مطلب (0)

0 از 5 ستاره
افزودن نظر