تحلیل چند روش نوین در بکارگیری جلوه های ویژه فیلم (1)

تحلیل چند روش نوین در بکارگیری جلوه های ویژه فیلم

نمایش از پشت

نمایش از پشت روشی است که در آن رویداد پیش زمینه در جلوی تصویر پس زمینه ای که بر پرده با ساخت ویژه نمایش داده می شود قرار می گیرد. ممکن است تصویر پس زمینه در خارج از استودیو یا هر محلی که مناسب پس زمینه باشد تهیه گردد.

این روش جا افتاده قدیمی در تهیه تصویر مرکب روی پرده دارای امتیازات متعددی است، به ویژه زمانی که بسیاری از کارگردانها محدودیتهای بعضی نظامهای مرحله ای را نمی پسندند، روش نمایش از پشت محدودیتهای نسبتا کمتری در زمینه هدایت بازیگران به آنها تحمیل می کند. دوربین می تواند حرکت کند و بازیگران نیز می توانند حرکت کنند. (به طور مثال، برخلاف فراگرد نقاب متحرك که به رویداد ساکن نیاز دارد).

طراح فیلم می تواند هر چه را که ضرورت داشته باشد در جلوی پرده نمایش از پشت قرار دهد. از قبیل بازیگر، اثاثیه صحنه يا يك ماکت. او باید مطمئن شود که قابهای پس زمینه طوری فیلمبرداری شود که احتیاجات صحنه طرح ریزی شده را برآورده سازد.

پس زمینه ها می تواند قابهای متحرکی باشد که توسط واحد دوم فیلمبرداری گرفته شده یا تصاویر ثابتی که با يك دور بین ۴ در ۵ اینچ فیلمبرداری شده است.

نمایش از جلو

گر چه نظام نمایش از جلو نیز با جایگیری رویداد پیش زمینه در جلوی تصویر متحرك پس زمینه سر و کار دارد اما ساده تر از نظام نمایش از پشت است و در ضمن مزایایی چون انعطاف پذیری و اقتصادی بودن دارد. این روش به پرده ای کاملا بازتابی در پشت رویداد متکی است و دستگاه نمایش، تصویر پس زمینه را از کنار دوربین فیلمبرداری روی پرده می تاباند. چگونگی قرار گیری وسایل در تصویر زیر مشخص شده است.

يك آیینه دوطرفه با زاویه ۴۵ درجه نسبت به دوربین فیلمبرداری و دستگاه نمایش قرار می گیرد. تصویر نمایش داده شده بر روی آیینه می افتد و روی پرده واقع در پشت رویداد منعکس می شود. پرده با رویه کاملا بازتابی اش تصویر را دوباره روی آیینه منعکس می کند. این عمل نور را به دوربین که برای فیلمبرداری از رویداد قرار گرفته منتقل می کند.

بدیهی است زمانی که نظام دوربین - دستگاه نمایش، تدارك دیده می شود به منظور حفظ رابطه دقیقشان با آیینه دوطرفه، دوربین در جای خود ثابت می ماند. در مقایسه با نظام نمایش از پشت که در آن حرکت دوربین مجاز است، این مسئله یکی از عیوب نظام نمایش از جلو می باشد.

مشکل دیگری که ممکن است پدید آید این است که به علت افت ذاتی نور در هر نظام بازتابی، نواحی تیره در قابهای پس زمینه تیره تر ظاهر خواهند شد. حتی فیلمبردار مجبور است برای نورپردازی بدون سایه قوی برنامه ریزی کند.

ری هاری هاسن، که سالها هر دو نظام نمایش از جلو و پشت را به کار گرفته است بعضی از مشکلات استفاده از آنها را توضیح می دهد:

"من روش نمایش از جلو را به نحو شایسته ای در فیلم هیولایی از ۲۰۰۰۰ پا زیر دریا و قبل از آن در فیلم جویانگ توانا به کار گرفته ام. در فیلم جویانی که با ویلیس او بر این ساخته شد، به طور دقیق فنونی که امروزه مورد استفاده است وجود نداشت زیرا هنوز پرده منجوقی ابداع نشده بود. امروزه حسن بزرگ نمایش از جلو این است که طراح می تواند تصویر بسیار بزرگی را با نور خیلی کم به دست بیاورد، در حالی که در روش نمایش از پشت برای به دست آوردن يك تصویر به اندازه عادی و برای جبران کمبود نور اجبار باید از سه دستگاه نمایش استفاده کرد. یعنی ۳ دستگاه نمایش به طور همزمان يك تصویر را بر پرده می تاباند و این تنها راه داشتن يك تصوير واضح و خوب است.

"مشکل دیگر این است که با هر بار بازسازی رنگ از کیفیت آن کاسته می شود. روشهای امروزی خیلی بهتر از روشهایی است که مثلا در اواسط دهه ۵۰ وجودداشت. با این همه هنوز افت شدیدی در وضوح تصاویر وجود دارد که بعضی اوقات آزاردهنده است. وقتی که شخص به يك نمای جلوه خاص قطع می کند تصویر دانه دانه می شود. این یکی از ریسکهایی است که در نظامهای نمایش از پشت وجوددارد." (هاری هاسن)

مدلهای كوچك

مدلها نمونه هایی با جزئیات دقیق از اشیاء یا انسان هستند که برای ارائه جزئیات قانع کننده در پس زمینه به کار می روند، از طرف دیگر وقتی که به دلایل مختلف استفاده از مدل بهتر از شیء یا انسان واقعی است، می توان از آنها در رویداد پیش زمینه به جای يك شيء حقیقی ویا يك انسان استفاده کرد؛ری هاری هاسن مجبور بود در صحنه ای از فیلم يك ميليون سال قبل از میلاد از مدل عروسکی راكل ولش استفاده کند.

بعضی عروسکها گلی هستند و بعضیها از لاستيك اسفنجی ساخته می شوند. بعضی قالبی هستند که بعدا در داخل آنها اسکلت فلزی کار می گذارند. عروسکی که در فیلم يك ميليون سال قبل از میلاد، به جای راكل ولش به کار رفت در همه مفاصلش حرکت می کرد. حتی شانه هایش حرکت می کرد. عروسك در فصلی که راكل ولش توسط يك پتر وداکتیل از زمین بلند می شود استفاده شد. اکثر مدلهای عروسکی را خودم می سازم با این همه گاهی نیز شخص دیگری آنها را از روی طرحهای من تهيه می کند.

«هر مفصل مدل عروسکی باید با دقت ساخته شود تا به آن اصطكاك بدهد و پوست عروسك نیز (که معمولا از لاستيك است) باید انعطاف و کشش لازم را داشته باشد. اسب کوچکی که در فیلم گوانجی به کار رفت چنان ساخته شده بود که بیننده می توانست حرکت گوشهایش را نیز ببیند، و حتی می توانست آنها را خم کند. دهان اسب باز می شد و می توانست بجود. پوست این مدل از پوست واقعی حیوان بود در همین فیلم يك فیل عروسکی نیز ساخته شد زیرا امکان تهیه يك فيل ۱۱ فوتی را نداشتیم و مجبور شدیم آن فصول را به صورت انیمیشن کار کنیم. فیل می توانست روی سرش بایستد و همه کارهایی را که در سیرک انجام می دهند تقلید کند و خیلی از مردم فکر کردند که آن يك فيل دست آموز حقیقی بود.» (هاری هاسن)

مدلهای مکانیکی نیز خیلی مورد استفاده اند؛ اتومبیلها، قطارها و حتی مدل هواپیماها را می توان در شرایط خاص به کار گرفت، سید کین توضیح می دهد چگونه از مدلها در فیلم نرگس زرد آهنی استفاده کرد.