معرفی خانه هاپکینز لندن

معرفی خانه هاپکینز لندن

مایکل هاپکینز در ابتدای حرفه خود با نورمن فاستر در طراحی دو ساختمان به سبک های تک ابتدایی کار کرده بود: ساختمان اداری زیبا به سبک آمریکایی برای شرکت IBM  در کاشام در همشایر و نیز اداره ای با دیوارهای شیشه ای برای ویلیس، فابر و دوما در ایپس ویچ در سافوک، که شاید بهترین ساختمان انگلیسی دهه ۱۹۷۰ باشد.

در سال ۱۹۷۶ هاپکینز و همسر معمارش پتی، برای گرفتن کاری مستقل آماده بودند، آن ها تصمیم به ساخت خانه ای برای خودشان در همستید در شمال لندن گرفتند. خانه ای که قرار بود به اندازه کافی بزرگ باشد تا دفتر کار آن ها را نیز در خود جای دهد و نیز نمایشی معماری از سبک کار آن ها باشد.

خانه هاپکینز در تفکرات طراحی خود، نقاط مشترک زیادی با ساختمان های کلاسیک قبلی مایکل خصوصأ ساختمان IBM  دارد. ولی منبع الهام روشن تری، ساخته شده در سال ۱۹۴۹ در کالیفرنیا به نام خانه ایمز وجود دارد که مونتاژی از قطعات صنعتی در دسترس (شامل خرباهای مشبک چوبی) می باشد. در حالی که خانه ایمز با پانل های پر کننده رنگی و مصالح طبیعی مختلفش غیررسمی و خودمانی است؛ خانه هاپکینز به طور وسواس گونه ای، سخت گیرانه طراحی شده است. فولاد و شیشه مصالح غالب هستند و تعداد کمتر از نیم دوجین دیتیل استاندارد برای تعریف تمام اتصالات و درزها در ساختمان کافی است.

رمز سادگی طرح، شبکه بسیار کوچک سازه است (تنها ۴ در ۲ متر) که هر گونه نیازی به عضو ثانویه یا حد فاصل را مرتفع می سازد. پوشش موجی فلزی کف ها و سقف ها دقیقا بر روی خرپاهای مشبک کوچک قرار دارد و در نتیجه کمترین مقدار بار بر روی ستون های فولادی با مقطع ۶۰ در ۶۰ میلی متر وارد می شود. اکثر اتصالات به جای اینکه پیچ و مهره شوند، در محل جوش داده شده اند و با وجودی که درست کردن آنها کار آسانی نبوده اما در ظاهر ساده به نظر می رسد. دیوارهای جلویی و پشتی جعبه دو طبقه ساختمان، همگی شیشه ای هستند و در شکل پانل هایی ریلی بدون قاب هایی عمودی می باشند که درب ورودی نیز، یکی از آن هاست.

طراحی ابتدایی این خانه حتی از این هم ساده تر بود و دیوارهایی شیشه ای در دور ساختمان طراحی شده بود. دیوارهای کناری ساختمان که نزدیک مرز زمین می باشند باید از جنس صفحات فلزی می بودند تا مطابق آیین نامه های حفاظت از حریق باشند. امروزه چنین سازه سبکی ممکن است به علت ظرفیت حرارتی پایین، مورد انتقاد قرار گیرد. چرا که تابستان ها گرم و زمستان ها سرد خواهد بود. حجم فشرده بنا، جلوی اتلاف انرژی را گرفته و پنجره های باز شونده وسیع باعث تهویه طبیعی بهتر می شوند. سیستم گرمایش با هوای گرم جاری در داکت ها در اینجا بسیار مؤثر است.

پلان خانه بصورت آزاد طراحی شده و قابل تطبیق با هوای بسیار گرم یا سرد است. پارتیشن های پیش ساخته با پوشش ملامین همراه با درهای تمام ارتفاع، برخی فضاهای خصوصی را محصور می کنند، اما در جاهای دیگر، پنجره های کرکره ای که به خوبی میان ستون ها قرار گرفته اند، برای جدا ساختن در فضا مثلا یک اتاق کار از یک فضای استراحت کافی است. یک پله گرد بازی نزدیک مرکز پلان تنها وسیله ارتباطی عمودی است.

جالب است که چنین ساز؛ صنعتی مدرن انعطاف ناپذیری در حومه سنتی همستید در شمال لندن ساخته شده است. شاید اهمیت کمتر ساختمان در نظر دیگران، باعث در امان ماندن آن از برنامه ریزان محلی گردیده است. این سایت تقریبا سه متر پایین تر از تراز خیابان است. بنابراین ورودی از طبقه اول و از طریق پل فلزی سوراخ دار دیگری می باشد. خانه از نظر بصری یک طبقه است و ظاهرة دارای بیش از ۶ صفحه شیشه ای نمی باشد.

سبک های تک بریتانیایی که در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ رشد کرد. خانه های بسیار کمی تولید کرد. خانه هاپکینز مهم ترین آن هاست که دارای واضح ترین بیان از اصول های تک می باشد: مصالح پیش ساخته، انعطاف پذیری، سازه نمایان و استفاده از خصلت طبیعی مصالح ساختمانی. او در عوض با عقب نشینی دیوارها، گستره هایی باریک تر از ساختمان در هر انتهای آن ساخت، تا خانه از نظر بصری و ایده اولیه خود حفظ شود.