معرفی ساختمان بیمه لویدز لندن

معرفی ساختمان بیمه لویدز لندن

ساختمان لویدز یکی از معروف ترین ساختمان های مدرن شهر لندن است که احداث آن در سال ۱۹۸۶ به پایان رسید. این ساختمان, خانه موسسه بیمه لویدز لندن است و در خیابان الایم در قدیمی ترین منطقه شهر لندن قرار گرفته است. این ساختمان به وسیله ریچارد راجرز در طی سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ طراحی و اجرا شده همانند مرکز ژرژ پمپیدو، نوآوری این ساختمان در استقرار بخش های خدمات و تاسیسات، راه پله ها، آسانسورها، کابل های برق و لوله های تاسیساتی و ... در خارج بنا است که باعث ایجاد فضایی باز و دست نخورده در داخل می شود. هنگام حرکت در خیابان های اطراف این ساختمان، قسمت هایی از نمای شیشه ای آتریوم یا برج های تاسیساتی آن که با ورق های فولادی پوشیده شده اند، شاخص و قابل دید است.

تاریخچه:

با وجود آن که ریشه های تاریخی ساختمان لویدز را در قهوه خانه قرن هفدهم ادوارد لوید می توان مشاهده کرد، اما امروزه این ساختمان به عنوان تبلور جامعه مدرن، مرکز تجارت بیمه در دنیا به حساب می آید.

در سال 1977 در ابتدای همکاری ریچارد راجرز با کمپانی لویدز, این موسسه از دو ساختمان دیگر در این محل استفاده می کرد. یکی ساختمانی که در سال ۱۹۲۸ توسط سرادوین کویر طراحی شده و ورودی اصلی آن در خیابان لیدن هال قرار داشت و دیگری ساختمان سال ۱۹۵۸ در خیابان لايم که سالن معاملات بود.

با توجه به دو بار تغییر مکان این تشکیلات طی ۵۰ سال گذشته، کمپانی لویدز خواستار ساختمانی بود تا کل قرن ۲۱ را در آن مستقر باشد؛ ضمن آن که سالن معاملات ساختمان قدیم برای تعداد رو به رشد بیمه کنندگان، کافی نبود. رییس کمپانی لویدز یافتن معماری را که بتواند با همکاری او به استراتژی مناسبی برای توسعه و گسترش شرکت برسد، نسبت به ساخت یک ساختمان صرفا جدید، در اولویت قرار داد. به این ترتیب خلاصه نیازهای اساسی کمپانی لویدز به صورت زیر بیان  شد:

الف) تامین نیازهای بازار در قرن ۲۱ ضمن حفظ "یک" سالن معاملات

ب) حفظ برنامه کاری و امتداد کارهای شرکت در حین ہی . اجرای ساختمان جدید با حداقل مزاحمت

پ) تسهیل انعطاف پذیری در افزایش یا کاهش فضای ها سالن معاملات

ت) ایجاد ساختمانی با کیفیت بالا که نه تنها در خدمت محیط شهر لندن باشد، بلکه جایگاه کمپانی لویدز را در مرکز این دنیای تجارت بیمه, تثبیت کند.

این بنا در سمت شمال, دارای دوازده طبقه بوده و به طرف جنوب با کاهش مقیاس بنا و تعداد طبقات آن به شش طبقه, ساختمان هایی با مقیاس کوچکتر قرار دارند که باعث ایجاد تراس ها و سطوح متعدد می شوند. این ساختمان از یک فضای مکعبی مرکزی به همراه سه برج اصلی ارتباطی و سه برج خدماتی در اطراف آن تشکیل شده است. سایر قسمت های ثابت و خدماتی ساختمان مانند سرویس های بهداشتی، پله ها، ورودی ها و آسانسورها در خارج از حجم ساختمان و در این شش برج عمودی قرار گرفته اند. دوازده آسانسور شیشه ای در خارج ساختمان, نخستین آسانسورهای نوع خود در انگلیس هستند.

مهم ترین جنبه طراحی ساختمان لویدز، انعطاف پذیری آن است. این ساختمان به صورت تعدادی گالری متحدالمرکز که به رویدی مرکزی یا آتریوم دید دارند، طراحی شده است.

آسانسورهای متمرکز، لوله های تاسیساتی و سرویس های مجزا در برج های خدماتی، با قرار گیری ستون های اصلی ساختمان در خارج، با کاهش محدودیت های استفاده از فضا باعث ایجاد فضایی آزاد و منعطف در درون بنا می شوند. به همین منظور کانال های تهویه افقی و عمودی نیز در خارج بنا تعبیه شده اند.

سالن اصلی معاملات در طبقه همکف، از طریق آتریومی به ارتفاع ۶۰ متر که با تاق گهواره ای شیشه ای بزرگی پوشیده شده و نور طبیعی را به داخل بنا هدایت می کند، در معرض دید گالری های طبقات بالا قرار دارد.

چهار گالری اول که به فضای آتریوم باز می شوند، از طریق پله های برقی در مرکز ساختمان قابل دسترس و به هم مرتبط هستند. دسترسی به طبقات بالاتر با نمای کاملا شیشه ای تنها از طریق آسانسورهای خارجی میسر است.

اتاق هیات رییسه در طبقه یازدهم, اتاقی از قرن هجدهم است که در سال ۱۷۶۳ توسط رابرت آدام برای ارل دوم شلبرن طراحی شده بود و قطعه قطعه از ساختمان قبلی لویدز (۱۹۵۸) به اینجا منتقل شده است.

به منظور ایجاد فضا برای ساخت ساختمان جدید، نخستین ساختمان لویدز تخریب شد، اما ورودی اصلی آن در خیابان دوازده لیدن هال حفظ شده است؛ هرچند که اتصال آن با اسکلت سال ۱۹۸۶ ساختمان تاحدی نامتعارف به نظر می رسد.

ساختمان لویدز با ارتفاع تقریبی ۷۶ متر (۲۵۰ فوت). در هر طبقه به سادگی و به سرعت با اضافه یا کم کردن پارتیشن ها و دیوارها, قابل تبدیل به فضاهای کوچک تر و بزرگ تر است.

نام ساختمان نیز از ادوارد لويد (موسس قهوه خانه ای در سایت فعلی در سال ۱۶۸۸) گرفته شده است.