ایتالیا

کلیسای سنت مارک در ونیز

کلیسای سنت مارک یا سن مارکو در ونیز یکی از بارزترین نمونه های معماری بیزانسی است که در کشور تاریخی ایتالیا قرار دارد. اینجا یکی از مهمترین گنجینه های جهان و  ایران است. کلیسای سنت مارک مشرف بر میدان سنت مارک و در کنار «قصر دوک»قرار دارد. این کلیسا را می توان یک کلیسای جامع به حساب آورد کلیسایی که در واقع زمانی نقش نیایشگاه قصر دوک را داشته است و این زمان به جلوس اسقف اعظم ونیز در شال 1807 برمی گردد. داستانی بر روی معرق کاری های بالای سمت چپ در ورودی کلیسا کار شده است. این داستان به زمانی برمی گردد که در سال 828 میلادی، شماری از بازرگانان ونیزی، آثاری باقیمانده از سنت مارک (یا مرقس که یکی از چهار نفری است که چهار کتاب اول انجیل عهد جدید را نوشتند)  را از اسکندریه ی مصر به غارت بردند. ترفند آنها برای حمل این آثار اینگونه بوده است که آنها را در گوشت خوک ها گذاشته اند تا بتوانند از میان نگهبانان مسلمان عبور کنند.

آثاری که از سنت مارکو باقی مانده بود را در اول موقتا در نیایشگاه قصر دوک نگهداری می کردند. اما بعدها در بین سالهای 829 و 832 یک کلیسای محکم تر را برای نگهداری و محافظت این آثار بنا کردند. در سال 976،این کلیسا در شورشی که به پا شد، مورد آتش سوزی قرار گرفت. و در سال 1070 توسط «دوک دومینیکو کنتارینی» مورد مرمت و بازسازی قرار گرفت. آنچه امروزه در اینجا می بینید در حوالی سال 1071 کامل شد. اگر به اینجا بروید در وسط محوطه ای قرار می گیرید که اطراف شما را بناهای تاریخی و قدیمی بسیار زیبایی احاطه کرده اند برای همین به هر سو که بروید جایی برای بازدید کردن وجود دارد.

درست است ساختمان اصلی کلیسا طی هزار سالی گذشته تغییرات کمی را به خود دیده است اما آذین بندی آن را به صورت مرتب عوض می کنند. مرمت و تعمیر این کلیسا بگونه ای بود که حتی مردم عادی نیز در فرآیند تعمیر و زیباسازی آن شرکت می کردند. این مشارکت ها از قرن چهاردهم میلادی به بعد بود. کشتی هایی وجود داشتند که از بناهای باستانی شرق، سرستون ها و یا گچکاری های برجسته وارد ونیز می کردند و همه ی اینها در کلیسا بکار می رفت.

کلیسای سنت مارک، نمای آجری بسیار زیبایی داشته که به مرور با سنگ های مرمر مختلف و مجمسه های حکاکی پوشیده شده اند. سنگ هایی که قدمت زیادی داشتند و بعضا از خود کلیسا نیز فدیمی تر بودند. نمای جدیدی به کل کلیسا داده شد، گنبدهای آن را با گنبدهای چوبی جدیدی عوض کردند که هم زیبایی زیادی داشتند و هم از کیفیت بالاتری برخودار بودند. با این کار نما و ساختار این کلیسا با معماری گوتیک قصر دوک که مجددا طراحی شده بود همخوانی داشت. همانطور که پیش تر گفتیم، این کلیسا بخش زیادی از تاریخ خود را نقش نیایشگاه قصر دوک را داشته اما در سال 1807 بود که به کلیسای جامع ونیز تبدیل شد.

اگر چنانچه به ظاهر این کلیسا نگاهی عمیق بیندازید متوجه مشابهت هایی میان این کلیسا و کلیسای (HolyApostles) امپراطور کنستانتین بزرگ بزرگ و مسجد ایاصوفیه در استانبول ترکیه خواهید شد. گویی در ساخت این کلیسا از این دو الگوبرداری کرده اند. این بنا از لحاظ نقشه و پلان بدین گونه است که پلان آن به شکل صلیبی یونانی است و در قسمت تلاقی دو محور آن یک گنبد و بر روی هر کدام از چهار بازویی که در صلیب وجود دارد یک گنبد دیگر نیز قرار گرفته است اگر با پلان کلیساها آشنایی داشته باشید تقریبا فرمت مشترکی را میان تمام آنها داریم.

در کلیسای سنت مارک در هر کدام از بازوها یک راهروی مرکزی و دو راهروی فرعی داریم. در قسمت انتهایی غربی کلیسا نیز هشتی ای وجود دارد. نمای غربی ساختمان آمیزه ای از هنر و معماری بیزانسی، رومانسک و گوتیک است. دو ردیف پنج تایی قوس فرورفته و برآمده در این جا وجود دارد، قوس هایی که توسط چند ستون با سرستون های حکاکی شده در قرون دوازدهم و سیزدهم میلادی فیک و نگهداری شده اند. از جمله آثاری از معماری گوتیک که در این کلیسا می توان دید برجستگی های قبه مانند کوچک و ظریف و سایر تزیینات موجود در قسمت بالای نما می باشد که این بخش ها در قرون چهارده و پانزده به نمای کلیسا اضافه شدند.

کافیست به نمای این ساختمان نگاه کنید تا غرق در جزییات الحاق شده و ترکیب شده ی آن شوید. جزییاتی که در عهد عتبق و قرون وسطی با هم ترکیب شده اند. از جمله بخش های بسیار مهم این کلیسا، معرق کاری های بالای ساختمان است (1270-1260) که در بالای شمالی ترین در نمای غربی وجود دارد. این معرق کاری، شامل قدیمی ترین طرح شناخته شده از کلیسای سنت مارک است و موضوع آن نیز «انتقال کالبد سنت مارکو» می باشد.

از بخش جنوبی ساختمان غافل نشوید. دو ستون آزاد در اینجا قرر دارند که به طرز بسیار زیبایی به سبک بیزانسی حکاکی شده اند. این ستون ها موجب تحسین و تمجید تمام بازدیدکنندگان شده است. گفته شده است که این ستون ها به قرون پنجم و ششم کشور سوریه برمی گردند. علاوه بر این در گوشه ی بیرونی خزانه، مجسمه های مصری را می بینید که در از سنگ های آذرین بوجود آمده اند. نام این سنگ ها  (Tetrarch) می باشد. این مجسمه های مصری به قرن چهارم میلادی برمی گردند و حاوی شمایل چهره های سلطنتی هستند. بعضی بر این باور هستند که این مجسمه ها متعلق به «دیوکلتیان» و سه امپراطور دیگر است که روم را با آنها تقسیم کرده است.

از مشخصه های رایج معماری کلیساهای بیزانسی که در این کلیسا نیز وجود دارد، هشتی ورودی است که پایانه ی غربی کلیسای جامع را دربرمی گیرد. پیاده‌روی از موزاییک های مرمرین در اینجا وجود دارد که از قرن های یازده و دوازده میلادی برجای مانده اند. موزاییک های طلا اندودی در سقف کار شده اند که چون ارتفاع سقف پایین می باشد به وضوح قابل مشاهده هستند.

وارد کلیسا که شدید بلافاصله سقف آن نظر شما را جلب خواهد کرد. موزاییک های طلا تقریبا تمام سطح هشت هزار متر مربعی این کلیسا را در برگرفته اند. موزاییک هایی که قدمت آنها به قرن دوازدهم میلادی برمی گردد. علاوه بر این آثار هنری دیگری مانند «داستان مریم مقدس»، شهادت «سنت پیتر» و «سنت کلمنت» و رویدادهای زندگی «یوحنا» و «سنت ایزادور» نیز به منظور تکریم معبد بزرگ قدیسان توسط ونیزی ها در این کلیسا قرار دارند. مهم تر این موارد باید به چرخه های منقوش به «افسانه ی سنت مارکو» اشاره کرد که پس زمینه ی طلایی آن نظر همه را به خود جلب خواهد کرد. این نشان، سمبلی از اولوهیت و نور خداوندی است.

همچنین می توانید از مجسمه ی معروف «اسب های سنت مارک» نیز دیدن کنید. این مجسمه تاریخ طولانی و پرماجرایی را سپری کرده است. قدمت آن به دوران یونان و رومی برمی گردد و در اصل بعنوان بخشی از ارابه ی چهار اسب پیروزی شناخته می شود. در طی جنگ های صلیبی این مجسمه ها از قسطنطنیه به تاراج رفتند و بعدها در سال 1204 توسط «دوک انریکو رونالدو» به ونیز منتقل شدند. در ابتدا البته این مجسمه ها در آرسنال قرار داشتند ولی بعد از زمان تقریبی پنجاه سال سر از محوطه ی بیرونی کلیسای سنت مارکو درآوردند.

معرفی سازه کلیسا پادرپیو

۲۷ تاق این بنا از یک مرکز پخش شده و به طرف محراب متمرکز می شوند. یک سری از این تاق ها که یک انتهای آن ها بر روی فونداسیون مرکزی قرار دارد، دهانه ای به طول ۵۰ متر و ارتفاع ۱۵ متر داشته و تاق های کوچک تر در فاصله ۳۰ متری از مرکز قرار دارند.

هر کدام از قوس ها متشکل از ۱۴ قطعه سنگ مکعب مستطیل هستند که با عبور کابل های کششی از داخل آن ها, یک تاق پس تنیده را تشکیل می دهند. طول تمامی سنگ ها با هم برابر است اما عرض و ضخامت آن ها با افزایش ارتفاع کوچک تر می شود. بیش ترین عرض این قطعه سنگ ها در پایین ترین قسمت حدود 7 / 2 متر و کم ترین عرض در بالاترین نقطه 4 / 1 متر است.

نصب هر کدام از قطعه سنگ ها به دلیل وزن بسیار زیاد توسط جرثقیل صورت می گیرد. این قطعه سنگ ها توسط یک نوار بتنی همانند دانه های تسبیح به هم متصل شده اند. دو سر هر قوس نیز بر روی پاشنهای فلزی قرار گرفته است. فرم دیوارها نیز از شکل سقف تبعیت کرده و نورگیری علاوه بر پنجره های موجود در سطح دیوار، از طریق فاصله بین سقف و دیوار نیز صورت می گیرد.

برای اتصال پوشش سقف به قوس ها از هر قوس هفت جفت شاخک جدا می شود. این شاخک ها در واقع نگه دارنده یک شبکه چوبی با تقسیماتی به طول برابر با فاصله دو شاخک هستند. قسمت هایی از این شاخک ها در جهت طولی سنگ ها, در داخل سنگ فرو رفته و به آن متصل می شوند. اتصال این شاخک ها با سنگ ها و سقف از نوع مفصلی است. به همین علت درون قوس ها یک صفحه فلزیU  شکل قرار گرفته که امکان حرکت مفصلی را فراهم می کند. این حرکت توسط بست های بادامی کنترل می شود.

شاخک های لوله ای شکل در جهت عمود بر امتداد سنگ ها و به صورت دوکی شکل, در وسط ضخیم تر و در مفاصل نازک تر هستند. در قسمت اتصال شاخک ها به قوس هانیز ضخامت سنگ ها بیشتر می گردد.

در قسمت های پایینی قوس, دو عدد از شاخک های پایینی و مجاور هم، در نقطه اتصال به پوشش به یکدیگر متصل شده اند.

سقف از دو پوشش با فاصله حدود یک متر تشکیل شده و به فاصله هر دو متر بین دو پوشش, یک اتصال ضربدری ایجاد شده است. در پوشش پایینی, دو لایه عایق رطوبتی و عایق حرارتی وجود دارد. در گوشه ها نیز ماهیچه هایی ایجاد شده که با افق زاویه ۴۵ درجه می سازد.

فضای محصور میان سه ربع دایره خارجی شکل مثلثی را ایجاد کرده است که شیب رو به پایین آن به سمت ورودی می باشد. حیاط جلویی با مساحت ۹۰۰۰ مترمربع، با گنجایش ۳۰۰۰۰ نفر, با اتصال میان فضای داخلی کلیسا و حیاط جلویی آن می تواند در جشن ها و فستیوال ها مورد استفاده قرار گیرد.

ورودی عریض ساختمان توسط بزرگترین قوس سنگی ایجاد شده است. این قوس سنگی با دهانه ۵۰ متر و ارتفاع ۱۶ متر بزرگترین قوس سنگی است که تاکنون ساخته شده است.

از آنجا که اندازه قوس ها به طور ثابت با کاهش شعاع دایره کاهش می یابد، در هندسه سقف, شکل مارپیچی ایجاد می گردد که یادآور یک صدف حلزونی است. از این رو, نحوه ترکیب سازه به سه بخش به گونه ای است که شکل آن تا حد ممکن به شکل مورد نظر نزدیک باشد. این بنای قوسی, با اتصال به سیستم سازهای دوم مرتبط با تکیه گاه های چوبی, بار سقف را تحمل می کند. همچنین بخش ساخته شده از چوب، تعادل قابل قبولی برای سیستم قوسی سنگی عظیم ایجاد کرده است.

ساختار قوسی با سیستم سازه و سقف های چوبی ترکیب شده است. کابل های کشیده شده بین قوس ها برای ایمنی در برابر زلزله و کنترل میزان لرزش مفید هستند. قوس های بیرونی شکل قوس های درونی را منعکس می کنند. قوس های بام در مرکز سه ربع احداث شده اند.

سطوح مسی که طی فرآیندی صنعتی در کارخانه تولید شده اند سطحی پرداخت شده دارند که بلافاصله پس از نصب، شروع به اکسید شدن می کنند. لذا این نوع مس مخصوص کلیساها, بلافاصله سطح سبزرنگ خود را نشان می دهد و نیازمند صرف زمان طولانی برای اکسید شدن نیست. به تدریج سایر ویژگی های عملکردی مس نیز به طور همزمان, ظاهر می شوند. علاوه بر این, تقریبا هیچ ماده دیگری به جرمس نمی تواند در ایجاد فرم ها تا این حد انعطاف پذیر باشد در این کلیسا این ویژگی اهمیت بسیار داشته و برای اجرای فرم های پیچیده بسیار مناسب است.

سطوح سنگفرش با دال هایی مشابه قوس ها پوشیده شده و کلیسا و سنگفرش را به هم متصل می سازد. این سطوح به درون ادامه پیدا کرده و فضایی نیمه شفاف را میان حیاط جلویی و درون ساختمان ایجاد می کند. به دلیل اتصال میان فضای درون و بیرون کلیسا می توان مراسم را برای حداکثر ۳۰۰۰۰ نفر شرکت کننده برگزار کرد. سرداب کلیسا, اتاق اعتراف و سایر اتاق های مدرن برای مواقع لازم مساحتی حدود ۱۱ هزار مترمربع دارند.

در مسیر ورود به کلیسار هیچ مانعی در برابر قدمهای زایر وجود ندارد. حتی هیچگونه تغییری در سنگ فرش کف ایجاد نشده است؛ پدیده ای بدون واسطه و خانه ای گشاده بر سطح زمین. کلیسا کاملا مطابق ارزش و مقام درویشان طراحی شده است. ورودی قوسی شکل در عین حال به عنوان یک پنجره نیز عمل می کند. شیشه های پنجره ها به رنگ آبی و ورودی کلیسا بسیار ساده است. پنجره شیشه ای که درون قوس سنگی قرار دارد نور ورودی به کلیسا را فیلتر کرده و فضای تاریک توسط روزنه نور در بالای آن شکافته می شود.

با توجه به اینکه این کلیسا در مقایسه با ساختمان های اطرافش بسیار عظیم تر است، جای گیری عالی آن و هیبت خاص و اصیل اش به آن یک حضور بصری بسیار قوی بخشیده و آن را به یک نماد برای منطقه تبدیل کرده است.

این پروژه با همکاری معماران جی. پی. لوک و سی. کروزر طراحی شده است.

آشنایی با کلیسا پادرپیو ایتالیا

سالن مراسم این کلیسا که به نام پادرپیو نام گذاری شده در بالای تپه ساخته خواهد شد. این محل به وسیله یک جاده قابل دسترس به نزدیک ترین شهر متصل است و به منظور دور نگاه داشتن خودروهای زایرین از محل تاریخی، یک دیوار بلند در آنجا بنا خواهد شد که به سمت کلیسا کشیده می شود که در آن دوازده زنگ بزرگ وجود دارد.

معرفی پروژه:

صومعه راهبان در "سن جیووانی رتوند" مکانی بود که "پادر پیو دیپیتر لچينا" تا زمان مرگ خود در تاریخ ۱۹۶۸ در آنجا زندگی می کرد. وی فردی محترم در سراسر ایتالیاست و توسط پاپ ژان پل دوم در میان معتقدین سراسر دنیا در سال ۲۰۰۲ بسیار مشهور گردید. امروزه صومعه سن جیووانی هر ساله بیش از هفت میلیون نفر بازدید کننده دارد. لذا افزایش تقاضا برای اقامت شبانه, فرصت منحصر به فردی را در منطقه برای شکوفایی ساخت وساز فراهم کرد به نحوی که طی دو سال, ۱۲۰ هتل در سراشیبی های این روستای کوهستانی به وجود آمد.

کلیسای پادرپیو در سال ۱۹۹۱ توسط رنزو پیانو در جنوب ایتالیا طراحی و اجرا شد. این کلیسا که در فوجیای ایتالیا قرار دارد در سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۵ بر روی تپه های "سن جیوانی روتندو" و در محل زندگی پدر "پيو" برای زنده نگه داشتن یاد وی ساخته شد. در این بنا, یکی از بزرگترین سقفهای کلیسا در اروپا تنها با استفاده از مصالح طبیعی و پایدار ساخته شده است.

تیم طراحی رنزو پیانو در این سایت, با مکانی مملو از تناقض میان مذهب و تجارت مواجه شد. بعد از اولین بازدید از سن جیووانی، تیم طراحی با این سوال روبرو بود که چگونه می توان میان حالتی عرفانی در فضا, شرایط موجود و حجم زیاد بازدید کنندگان پیش بینی شده, هماهنگی ایجاد کرد.

طبق برنامه هفت هزار نفر باید در فضای کلیسا زیر یک سقف نشسته و در مجموع باید حدود ده هزار نفر در کل ساختمان قادر به گرده همایی باشند. در اسکیس های اولیه، رنزو پیانو در نظر داشت کلیسای عظیمی شبیه به ساختمان های قرون وسطی با استفاده از مصالح سنتی طراحی کند.

هدف اصلی در طراحی پروژه ایجاد کلیسایی با فضای باز بوده است که از هر طرف بتوان وارد آن شد. علاوه بر آن مجموعه باید به صورت یک مکان فرهنگی و تفریحی طراحی شده و دارای سه آمفی تاتر باشد. به همین منظور دسترسی های فروانی به صورت شعاعی برای مجموعه در نظر گرفته شد.

برای ممانعت از ورود اتومبیل های ایران به این مرکز تاریخی, مسیر جدیدی با دیواری به ارتفاع ۲۵ متر در کنار آن احداث شد و ۱۲ عدد ناقوس برای استفاده کلیسا بر روی آن قرار گرفت. از فاصله دور. این دیوار و ناقوس ها تنها مشخصه کلیسا هستند چرا که درختان بلند اطراف کلیسا و گنبد کوتاه آن چنان شاخص نبوده و در حقیقت گنبد نه چندان بلند کلیسا با پوشیده شدن به وسیله درختان برای زایران قابل رؤیت نیست.

در طرح رنزو پیانو, زایران در محوطه صدف مانند بزرگی با مساحت کلی ۶۰۰۰ مترمربع احاطه می شوند. محدوده خارجی این فرم صدف مانند به وسیله سه ربع دایره که شعاع آن ها به طور ثابت کاهش می یابد, ایجاد شده است.

این مکان در روزهای جشن ظرفیت حدود ۳۰ هزار نفر و همچنین گنجایش اسکان ۶ هزار نفر زایر را دارد. بازدید کنندگان از یک مسیر عابر پیاده با باغچه ای در دو طرف آن به بالای شیب هدایت می شوند. راه عبوری با قوسی به کلیسا منتهی می شود. صلیبی بزرگ به ارتفاع تقریبی ۴۰ متر به عنوان نقطه مرکزی بانه ستون اول رواق کلیسا که هشت زنگ را نگه می دارند و برج زنگ کلیسا را تشکیل می دهند. هم ردیف است. ساخت این ساختمان ده سال به طول انجامید و هزینه آنرا مردم مومن و معتقد تامین کرده اند.

زایران با حرکت در مسیر جدید از جنوب به بالای شیب و به سمت صومعه هدایت می شوند. همان طور که گفته شد, در این مسیر, سقف مسطح کلیسا در پشت درختان به سختی دیده می شود. آنچه در این مسیر توجه بازدید کننده را متوجه خود می سازد دیوار حایل مربع شکل و بزرگی است که در بلندترین قسمت ۲۵ متر ارتفاع دارد. با حرکت به سمت بالای شیب, ارتفاع دیوار کاهش می یابد تا نهایتا در حیاط مقابل صومعه به راس مثلث می رسد. ورودی کلیسا در پایین شیب و در کنار برج های سنگی ۴۰ متری قرار دارد.

مصالح:

در این بنا چگونگی استفاده از مصالح سنتی مانند سنگ به روش مدرن به خوبی نشان داده شده است. عمده مصالح مورد استفاده در ساخت بنا از مصالح محلی است. در کلیسای پادر پیو سنگها نه تنها به عنوان کفپوش بلکه در سایر بخش های تشکیل دهنده ساختمان به کار رفته اند. در این بنا از سنگ به عنوان یک عنصر سازهای در دیوارهای تاق ها و سقف ها استفاده شده است. قسمت عمده حجم بنا را تاق های سنگی و شعاعی تشکیل می دهد که یادآور بناهای گوتیک می باشد. پوشش بزرگ سقف, در تمام قسمت ها از مس پرداخت شده است. ساختار سازه ای نیز ترکیبی از چوب و سنگ آهک مورد استفاده در این منطقه است.

سقف مسی رنگ با منظره کوه های منطقه به خوبی هماهنگ شده و تداعی کننده عملکرد محافظتی لاک یک لاک پشت است. بیان موثر بنار استفاده خلاقانه از مس به عنوان مصالح بنا و ارائه ماهرانه فرم پیچیده سقف, ساختمان را به عنوان یک سمبل آشنا در محیط تعریف می کند. سقف مسی کلیسا برخلاف بناهای اطراف خود که به علت افزایش زیارت کنندگان به سرعت رشد کرده اند. محیط را مستقیما به هدف اصلی فضا- گردهمایی زایران از سراسر دنیا مرتبط می سازد.

از آنجا که مس ویژگی پایداری خود را بدون نیاز به نگهداری خاص حفظ می کند. طی قرون متمادی از آن به عنوان مصالح سازنده سقف کلیساها استفاده شده است. لذا استفاده از مس در این بنا ارتباطی جذاب بین سنت و نوآوری ایجاد کرده است. سطوح مسی, تحت تاثیر شرایط جوی و هوای آزاد, پوششی از اکسید محافظ بر روی خود ایجاد می کنند که با رشد تدریجی خود, سطح محافظ سبزرنگی را تشکیل می دهد.

بنای اعجاب انگیز میلان

این کلیسا که به دلیل معماری قرون وسطایی آن برجسته می باشد، در بین سال های 386 – 379 میلادی توسط آمبروز مقدس ساخته شده است. او که یک قدیس مسیحی و اسقف اعظم میلان بود، به تاثیر گذارترین شخصیت مذهبی سده چهارم میلادی بدل شد. کلیسای بازسازی شده در قرن یازدهم، الگو و سرمشقی برای تمام کلیساهای رومانسک لومبارد گردید و این همان کلیسایی است که امروزه در میلان مشاهده می کنیم.

کلیسای آمبروز مقدس ( Sant'Ambrogio )، که قدیمی ترین کلیسای میلان می باشد، در اندازه ای عظیم و بسیار باشکوه بر روی یک گورستان موجود بنا شده است که در آنجا آرامگاه تعداد زیادی شهید رومی می باشد که بر اثر شکنجه جان خود را از دست داده اند. در واقع نام اولیه کلیسا از همین اتفاق گرفته شده و کلیسای Martyrum نامیده می شد. کلیسای اصلی در زیر ساختمان موجود حفاری شده است. از آن زمان تاکنون، این کلیسای بزرگ در طول قرن ها چندین بار گسترش یافته و بازسازی شده است. در بین سال های 1492 – 1497، طراحی مجدد بخشی از کلیسا به دوناتو برمانت سپرده شد و او بخش عبادتگاه کلیسا را بر مبنای کلیسای سنت پیتر در شهر واتیکان طراحی نمود.

چیزهای زیادی برای دیدن در این کلیسا وجود دارد. بازدید شما با رواق بلندی شروع می شود که در قرن نهم ساخته شده است و تالار مرکزی آن با سنگ های تراش خورده، بهترین نمونه های دوران رومانسک اروپایی می باشند. در داخل کلیسا منبر تراش خورده به سبک رومانسک و تابوتی متعلق به قرن چهارم که بسیار منقوش است و در زیر آن قرار دارد، به چشم می خورند. محراب بلند آن شاهکار هنری کارولینگین است که در سال 835 در میلان یا ریمز ساخته شده است. گنبد موزائیکی این کلیسا از طریق آخرین کلیسای در سمت راست در دسترس است.

یکی از جالب ترین جاذبه های کلیسای آمبروز مقدس، خود آمبروز مقدس می باشد. بدن او در سردابه کلیسا در معرض نمایش قرار گرفته است. اسکلت او با یک پوشش محافظی لعاب و پوشانده شده است و لباسی فاخر به همراه جواهرات به تن دارد که با تاج سفید اسقف و کفش های زیبا تکمیل می یابد.