معرفی خانه زوبر آریزونا آمریکا

معرفی خانه زوبر آریزونا آمریکا

آنتوان پریداک آموزش معماری را در دانشگاه نیومکزیکو در آلبوکور کی آغاز کرد. او همچنین در دانشگاه کلمبیا به تحصیل پرداخت و برنده بورس تحصیلی رم در دهه ۱۹۸۰ گردید، اما سنن عقلانی اروپا و سواحل شرقی، مناسب او نبود. او در توری که به اروپا داشت، با موتور سيکلت خود، هیجان موتور سواری سریع در مناظر بدیع را بیش از آثار تاریخی و فرهنگی که گاهی برای کروکی زدن از آن ها توقف می کرد، تجربه کرد.

یک ساختمان شفاف سبک وزن، آن هم در این اقلیم، نابخردانه به نظر می رسد. پنجره ها باید نسبتا کوچک باشند و برای کاستن از تابش خیره کننده، عمیقا در جرز دیوار فرو روند و ساختمان باید سنگین باشد تا بتواند گرمای روز را جذب کرده و آن را در شب های سرد پس دهد.

تعداد کمی فضاهای بزرگ و مرتبط با یکدیگر برای سرگرمی، یک اتاق خواب اصلی و محل مطالعه ای منزوی؛ این فضاها می توانستند به راحتی در بلوکی یکپارچه قرار گیرند، اما پریداک، ترکیب بندی را برای محوطه های سایه دار، سست کرده و گسترش داده است. یکی از بلوک ها که دارای پارکینگی در یک انتها و ورودی بازدید کنندگان در انتهای دیگر می باشد و فضاهای اصلی تفریحی در بین این دو قرار دارند. بلوک دیگری قرار گرفته در زاویه قائمه با بلوک اصلی، اتاق خواب را همراه با رختکن های خدمت کاران و چند حمام در طبقه اول جای داده است و در طبقه همکف در انتهای این بال، اتاق مطالعه در دل شیب کنده شده است.

اما عنصر سومی به نام محوطه وجود دارد که حس فضایی خانه را تغییر می دهد. این محوطه به شکل بوده و به سه قسمت تقسیم شده است؛ اولی رو به شیب در پشت سایت قرار دارد، دومی در مفصل L  شکلی در زیر اتاق خواب چفت شده است و سومی با دیوارهای اطراف تقریبا محصور شده و به آسمان دید دارد. هر یک از این سه قسمت، دارای استخر مخصوص خود می باشد. در قسمت سوم همجوار اتاق مطالعه، این استخر تمام فضا را اشغال کرده و از روی آب بند خود بر روی استخر الماس شکل زیر اتاق خواب می ریزد.

اتاق خواب حتی از زیر طاق نیم استوانه کم عمقی به ناهار خوری پایین دست دید دارد. از یکی از دو برج زاویه داری که از نظر بصری این طاق نیم استوانه ای را نگه داشته اند.

در نگاه اول نبود ستون ها در کنج های خانه، گیج کننده است. شاید یک طراح معمولی، سقف اصلی را بر روی ستون های محیطی قرار می داد و ایدیکیول ها را به طور مستقل و به عنوان سازه های سبک، مانند صفحه های صحنه نمایش طراحی می کرد، اما مور اصرار داشت که ستون های چوبی بازیافتی طرح در اختیار کل ساختمان باشند؛ ستون ها به طریقی غیر مستقیم دارای چنین خاصیتی می باشند و با یک خرپای چوبی بزرگ در تراز لبه بام و شاه تیرهایی که بر پیشانی ایدیکیول ها تكيه دارند این کار را انجام می دهند؛ چرا که این یک کار معماری و نه مهندسی است و منطق ساز های در درجه بعدی اهمیت قرار دارد؛ آنچه که در اینجا مهم است بلند پروازی، جامع بودن طرح و فضاهای باز است. این یک خانه کوچک است که می خواهد بزرگ جلوه کند و کسل کننده نباشد.

دیوار رو به جنوب که تقریبا کل آن شیشه ای است، جذب گرمای خورشید را به صورت غیر فعال در زمستان ها انجام می دهد ولی اثری از گلخانه در آن دیده نمی شود؛ به همین ترتیب بادگیرهای خارجی (به صورت عناصری افقی در نما) که در تابستان بر روی شیشه سایه می اندازند، تفاوت چندانی با پنجره های کرکره ای سنتی ندارند. نمای شمالی در پشت با پوشش تخته های چوبی اجرا شده و پنجره های کوچکی دارد تا اتلاف گرما در زمستان را کاهش دهد و باز هم می بینیم که چیزی عجیب و غیر محلی در آن به چشم نمی خورد.

در حقیقت فضاهایی در زیر این استخر وجود دارند که با چند پله کم عرض در یک سمت دسترسی دارند. این فضاها اگرچه عملا از دید ساکنین خانه پنهان هستند، شرایطی ضروری برای تمام معماری های مینیمالیست فراهم کرده است «محلی برای دور بودن از تمام ناهنجاری ها».