زندگی نامه رزا پارک، بانوی اول حقوق مدنی

زندگی نامه رزا پارک، بانوی اول حقوق مدنی

«بانوی اول حقوق مدنی»، زنی سیاه پوست که در تمام طول زندگی خود علیه تبعیض نژادی در آمریکا مبارزه کرد کسی نیست جز رزا پارک. نقش فعال این بانو در جنبش حقوق مدنی، سبب شد که توسط کنگره آمریکا به عنوان "مادر جنبش حقوق مدنی در عصر مدرن " شناخته شود.

رزا در چهارم ماه فوریه سال 1913 در توسکی به دنیا آمد. نام پدرش لوئیس مک کولی بود، و مادرش لوئیزا نام داشت. وقتی او چهار سال داشت پدر و مادرش از هم جدا شدند و او به همراه مادرش به زادگاه مادری اش در مونتگومری نقل مکان کرد و به همراه برادر کوچکتر خود با پدر و مادر بزرگش در مزرعه آنها ساکن شدند. تا یازده سالگی مادرش در خانه به او تدریس می کرد. سپس در مدرسه صنعتی دختران مونتگومری ثبت نام کرد. که این مدرسه کاملا مخصوص سفید پوستان بود. و از همین سن متوجه تبعیض نژادی بین سیاه و سفید پوستان شد چرا که او پیاده به مدرسه می ‌رفت، زیرا خدمات اتوبوس مدرسه فقط برای محصلین سفید پوست بود.

در سال 1928 رزا به دبیرستان بوکر در واشنگتون رفت. اما به دلیل بیماری مادر بزرگش این مدرسه را ترک کرد و برای پرستاری از مادر بزرگش به مونتگومری بازگشت. اما دیری نگذشت که مادر بزرگش نیز فوت کرد و او مجددا به بوکر بازگشت.

یک سال بعد برای ادامه تحصیل به کالج معلمان ایالت آلاباما رفت اما مجددا به خاطر بیماری مادرش مجبور شد آنجا را ترک کند.

در سن 19 سالگی رزا پارک با ریموند پارک پیوند زناشویی بست. همسر وی آرایشگر بود، به علاوه اینکه یکی از اعضای فعال NAACP نیز بود، که یک انجمن ملی برای پیشرفت ملیت‌ های نژادهای غیر سفید پوست بود. و این سازمان برای تشویق مردم می کرد که خواستار امکانات قانونی دادگاه و ایجاد حقوق برای افراد غیر آمریکایی باشند.

رزا به تشویق همسرش ریموند، تحصیلاتش را ادامه داد و در سال 1934 توانست دیپلم خود را دریافت کند.

پس از فارغ التحصیلی نیز به NAACP پیوست و اولین دبیر زن این انجمن شد. در سال 1944 رزا برای مدتی در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در مونتگومری به عنوان خدمتکار یک زوج سفید پوست به نام کلیفورد و ویرجینیا مشغول به کار شد. در این پایگاه خبری از تبعیض نژادی نبود و منشا الهام بخش فعالیت های آتی رزا بود.

در آن زمان سیاهپوستان حق رای نداشتند. از اولین فعالیت های رزا پارک بر علیه تبعیض نژادی، ثبت نام برای رای دهی بود. درخواست او سه بار رد شد. اما در نهایت و در سال 1945 او مجددا ثبت نام کرد و این بار موفق شد که گواهی دریافت کند که بتواند به عنوان یک شهروند آمریکایی رای بدهد.

اما حادثه ای که به دنبال آن جنبش عظیمی در سیاهان را به راه انداخت، به عنوان اتوبوس مونتگری در سال بعد اتفاق افتاد.

اواخر دهه 1800، قوانینی توسط ادارات محلی به تصویب رسیده بود. که بر اساس این قوانین بین سفیدپوستان و سیاه پوستان در تمام مکان های عمومی اعم از دستشویی، سیستم های حمل و نقل عمومی و حتی کافه‌ها تبعیض ایجاد می کرد!

یکی از این قوانین مربوط به سیستم جداسازی مسافران در اتوبوس می شد. بر این اساس چهار ردیف اول صندلی های اتوبوس مخصوص سفیدپوستان بود و سیاه پوستان تنها می‌ توانستند در صندلی‌های باقی مانده عقب بنشینند. اما علی رغم این قوانین رسمی، افراد سفید پوست حتی اگر صندلی‌های اشاره شده خالی نبودند، می توانستند مسافران سیاه پوست را بلند کرده و روی صندلی آنها بنشینند. همچنین بخش بین صندلی سفید پوستان و سیاه پوستان با علامت متحرکی که توسط راننده می‌ توانست تغییر یابد، جا به جا می شد تا اگر مسافران سفید پوست صندلی نداشتند، مسافران سیاه را مجبور کنند تا از اتوبوس پیاده شوند.

روزا پارک بارها نارضایتی خود را از این سیستم ابراز کرده بود. یک مرتبه، هنگامی که او از در جلویی اتوبوس سوار شد بود، راننده به او گفته بود که سیاهان برای سوار شدن به اتوبوس از در عقب باید وارد شوند.

در سال 1955، پارک و سه سیاه پوست دیگر در صندلی‌های بخش سیاه پوستان اتوبوس، در پشت "صندلی سفیدها" نشسته بودند.

وقتی که افراد سفیدپوست بیشتری سوار اتوبوس شدند، راننده علامت متحرک را عقب‌ تر برد و به پارک و آن سه نفر دستور داد که بلند شوند.

آن سه نفر جایشان را عوض کردند، اما رزا حاضر نشد از صندلی اش برخیزد. راننده و او را تهدید کرد که به پلیس زنگ می‌زند. اما او باز هم از بلند شدن امتناع کرد و در نهایت راننده پلیس را خبر کرد و آنها رزا را دستگیر کردند.

به دلیل این رفتار در اتوبوس، رزا پارک متهم به نقض قانون شد. اما او درخواست تجدید نظر داد. از روزی که محاکمه او (در تاریخ 5 دسامبر 1955)، انجام شد، جامعه سیاه پوستان مونتگومری، استفاده از اتوبوس های عمومی را به مدت 381 روز  تحریم کردند! سیاهپوستان با استفاده از کارپول‌ ها، تاکسی ‌هایی که رانندگانش نیز سیاه پوست بودند، یا پیاده به سرکار می ‌رفتند.

یکسال بعد در 13 نوامبر 1956، دادگاه ایالات متحده آمریکا حکمی صادر کرد که تبعیض نژادی در اتوبوس‌ها را لغو می کرد. این خبر در روز 20 دسامبر به گوش سیاهپوستان مونتگومری رسید و یک روز بعد آن، این تحریم برداشته شد.

در اثر این تحریم یکپارچه، بخش حمل و نقل عمومی خسارت‌ های بزرگی دید. پس از لغو قانون تبعیض نژادی دیگر جداسازی در اتوبوس ‌ها و بخش‌های جداگانه وجود نداشت.

این مقاومت رزا پارک برای او و خانواده اش نیز درد سرهایی را ایجاد کرد اما آنها همچنان به مبارزه خود ادامه دادند. در آن مدت همسرش ریموند کار خود را از دست داد زیرا در محل کار اجازه تائید همسرش را نداشت.

اما پس از گذر از آن سختی ها دولت دیترویت به تجلیل از این مبارزه و ایستادگی، یک خیابان را به اسم رزا پارک نامگذاری کرد.

در سال 1977 ریموند، همسر رزا پارک به دلیل ابتلا به سرطان فوت کرد. و در همان سال برادرش را نیز از دست داد.

یک تندیس از رزا پارک در تالار مشاهیر میشیگان به چشم میخورد. به علاوه به او جوایز زیادی نیز اهدا شد، از جمله مدال افتخار الیس، جایزه الونور روزولت شجاعت زنان، جایزه دو لورن، جایزه راجر بلدوین و مدال آزادی که بیل کلینتون، رییس جمهور آمریکا به او اعطا کرد.

او در سال 1992 زندگی نامه خود را با نام داستان من منتشر کرد. او در سال 2005 به دلیل بیماری زوال عقلی در سن 92 سالگی درگذشت و نامش را برای همیشه در تاریخ مبارزه سیاه پوستان ثبت کرد.