ایل شناسی استان کهگیلویه و بویر احمد 2

ایل شناسی استان کهگیلویه و بویر احمد 2

تاریخ ایل دشمن زیاری:
ایل دشمن زیاری از باز ماندگان محمد بن دشمن زاد، ملقب به علی الدوله دیلمی بوده است که در منطقه های یزد، اصفهان، لرستان سکنا گزیدند و طایفه های گرشاسبی، گشتاسبی، الیاسی و باور دنیایی را ایجاد کردند. شایذ بتوان زمان تشکیل ایل دشمن زیاری را به زمان کوچ ایل ممسنی به منطقه شولستان دانست. دو طایفه گشتاسبی و الیاسی و همین طور سلطان علی و باور دنیایی با هم دیگر، ایل دشمن زیاری را تشکیل دادند.

ایل گشتاسبی ها: از سه قسمت گشتاسبی، میر احمدی و نیازی تشکیل شده است. شاید ملقب به طایفه ی گشتاسبی رود بوده است.

ایل الیاسی ها: در کتاب فارس نامه ی ناصری فریدون خان الیاسی جزو طایفه ی الیاسی محسوب می شود. او پس از جنگ های بسیار با گشتاسبی ها توانست ایل الیاسی ها را تشکیل دهد. شاید به توان گفت شجره ی خانوادگی الیاسی ها به صورت زیر است:
الیاس فرزند دشمن زاد، کی ملک احمد فرزند الیاس، حاجی ملک حسین فرزند قاید ملک، عبد الرضا فرزند ملک حسین، علی صالح فرزند عبد الرضا، رحیم خان فرزند علی صالح، فریدون خان فرزند رحیم خان.

ایل نوئی: ایل نوئی از طایفه های اتابکان لرستان بزرگ بوده است. با توجه به اسنادی که از دوران شاه دوم صفوی رسیده در قدیم نام دیگر طایفه ی نوعی در منطقه ی لرستان، ده دشت بوده است. دو تیره ی متمرکز ایل نوئی طایفه ی دلاوری و زیلائی می باشد.

ایل بهمئی: افسانه هایی راجع به این ایل وجود دارد. تمام اعضای عشایر بهمئی رعیت، کدخدا، خان خودشان را دارای جدی مشترک می دانستند و حال افسانه زیر:
در قدیم در روز های زمستانی رئیس طایفه ی بهار وند ایل بختیاری بر سر ریاست با طایفه ی مقابل جنگ و درگیری پیدا کرد. به همین علت با آن ها قهر نمود و ترک دیار خود را کرد. از راه کوه ها، کوه قارون، گندم کار، دردز، بارز و کوزوک به منطقه ای که در حال حاضر لیراو نامیده شده است، کوچ می کنند. در این فصل عشایر این منطقه را ترک کرده و به مناطق قشلاقی متمایل شده بودند. تمام سیاه چادر ها و بذر بهاره ی خود را در غار ها مخفی نموده بودند. او به علت برودت هوا در آن جا اقامت گزید. برای آن که مواد غذایی خود را تهیه کند در روز هایی که آب و هوای خوبی داشت، به شکار با تیر و کمان می رفت. از گوشت حیوانات و بذر ها تغذیه می کرد و به مرور چون لباس های تنش مندرس و پاره شده بود با پوست حیوانات و سیاه چادر ها پوشاکی برای خود درست می نمود. در بهار آینده عشایر به منطقه خود یعنی لیراو بر می گردند. در آن جا با مردی که محاسنی بلند و لباس هایی عجیب غریب دارد مواجه می شود. در ابتدا از آن مرد ترسیده و فرار می کند. او مرد می گوید: نترسید من از خودتان هستم. به او نزدیک شده و با او صحبت می کند و پیش امیر خود می برند. او خود را بایوجمان معرفی می کند و زیر دست امیر می شود. بعد از چند سال امیر به صداقت و درستی بایوجمان علاقه مند شده و خواهر خود را برای ازدواج به بایوجمان می دهد. بایوجمان پسر دار می شود و اسم او را لیراو می گزارد. از همان دوران کودکی فنون جنگندگی و رزمی را آموزش می بیند.
امیر دختر خود را برای ازدواج به لیراو می دهد. یعنی ازدواج بین دختر دایی و پسر عمه صورت می یگیرد. و مجدد همسر لیراو پسری به دنیا می آورد که نام او را عالی می گزارد. به همین ترتیب عالی هم دارای چهار پسر می شود. به نام های بهمن، طیب، یوسف و خدر. هم چنین سرزمین خود را بین آن چهار پسر تقسیم می کند.

1- ایل بهمنی از نسل بهمن عالی است.

2- ایل طیبی از نسل طیب عالی است.

3- ایل یوسفی از نسل یوسف عالی است.

4- و طایفه های دیگر و باقیمانده از نسل خدر عالی باقی ماندند.