معرفی و تحلیل مستند خانه شیطان

معرفی و تحلیل مستند خانه شیطان

مستند خانه شیطان محصول سال 2018 امریکا مستندی است که داستان خانه ای را روایت میکند که شایعات ترسناکی پیرامون آن وجود دارد. گفته میشود که این خانه در تسخیر شیطان است و هر خانواده ای هم که در این خانه مستاجر بوده به دلیل اتفاقات شومی که برایش افتاده است، مجبور به ترک این خانه شده اند. کارگردان این مستند تصمیم  میگیرد تا مستاجرهای قبلی این خانه را یکی یکی پیدا کند و از آنها در مورد اتفاقاتی که در این خانه برایشان افتاده است سوال کند. ژانر این مستند، هارور و ترسناک است. اگرچه امتیاز مستند خانه شیطان در سایت آی ام دی بی، پنج و نیم از ده است، اما اگر به فیلم های ترسناک و داستانهای وحشتناک علاقه مند هستید، مطمئنا میتواند حسابی برایتان جذاب باشد.

در ابتدا با سازنده فیلم و دلیل تصمیمش برای ساخت این اثر آشنا میشویم. او در واقع یک پژوهشگر در حوزه مسائل متافیزیکی است و در این مسیر از یک پزشک کشیش نیز برای پیشبرد تحقیقاتش کمک می گیرد. این مستند تلاش کرده که از مولفه های ژانر هارور در فیلم بهره ببرد. در واقع همان صحنه هایی را که مخاطب علاقمند به فیلمهای ترسناک قبلا در فیلم هایی همچون اره و پیچ اشتباهی دیده است، حالا قرار است در مورد یک قضیه مستند و واقعی تماشا کند. همین ویژگی هم تجربه تماشای مستند خانه شیطان را حسابی لذت بخش و البته ترسناک میکند.

مستند در بخش هایی از فیلم که تلاش کرده توسط جلوه های ویژه کامپیوتری تصویری از شیطان حاضر در خانه ارائه بدهد حسابی ضعیف ظاهر شده است. دقیقا از همان تصاویری است که موقعی که یک مخاطب باهوش می بیند خنده اش می گیرد و همین نیز باعث شده تا امتیاز فیلم در سایت آی ام دی بی پایین بیاید. اما در بخش هایی از فیلم احساس ترس و وحشت به خوبی وجود بیننده را در بر می گیرد به طوری که ممکن است در لحظاتی تصمیم به ترک فیلم بگیرد.

مثلا در یک سکانس که فیلمساز و دوستانش تصمیم گرفته اند خانه را بررسی کنند، فیلمهایی از خانه می گیرند. اما هنگامیکه در حال بررسی فیلمهای ضبط شده هستند متوجه میشوند که موجود عجیب غریبی برای چند ثانیه در فیلم ظاهر شده است. همین  قضیه یکی از داستان های فرعی فیلم را باعث میشود و آنها تلاش میکنند در لابراتوار و به کمک ابزار و تجهیزات پیشرفته از راز ماجرا سر در بیاورند. در پایان هم احتمال می دهند که این سایه فیلمبردار و دوربینش بوده که تصویری از یک روح در حال پرواز را ایجاد کرده است. اما تصویر این روح به قدری عجیب است که شاید کمتر مخاطبی را قانع کند که این یک سایه معمولی از فیلمبردار و دوربینش است.

یا مثلا در یکی از صحنه های فیلم، شخصیت های فیلم درون آسانسور گیر کرده اند. یکی از آنها موقعی که پیاده میشود وارد یک اتاق می شود و ناگهان صدای داد و فریاد از اتاق بیرون میزند. این صداها به قدری وحشتناک است که هیچ کدام از شخصیت های بیرون اتاق جرات نمی کنند به درون آن اتاق پا بگذارند. در این لحظه که ما نمیدانیم قضیه چیست و حسابی کنجکاو شده ایم که از اصل داستان سر در بیاوریم، فیلم قدرت خود را به ما نشان می دهد. در آخر البته میفهمیم چیز جدی نبوده است. دقیق این لحظه مانند همان تمهیدات فیلمهای داستانی ترسناکی است که میخواهد با (هیچ چیز) مخاطب را بترساند و در آخر هم به بیننده بگوید که الکی ترسیده و چیز خاصی در کار نبوده است. کلا در مستند خانه شیطان، هر گاه که ما منبع و منشا شر و خطر را بیرون از قاب میشنویم و یا حس میکنیم، فیلم موفق از آب در می آِید. اما هرگاه که فیلم میخواهد عنصر ترسناکی را به ما نشان بدهد حسابی لنگ میزند. سازنده این مستند فقط تصمیم داشته مستندی بسازد که مخاطب را بترساند و همین نیز باعث شده که فیلم موفقی از آب در نیاید.

همین فکر نشدگی ایم فیلم و عدم دقت فیلمساز به جزئیات و ظرایف ماجرا موجب شکست خوردن فیلم (در کلیت قضیه) می شود. فیلم مذکور خیلی ارزش هنری ندارد و صرفا میتواند یک اثر جذاب و سرگرم کننده قلمداد گردد. شاید مهمترین ویژگی مستند خانه شیطان استفاده جالبش از عناصر ژانری سینمای داستانی باشد. صداها، تصاویر، شخصیت ها، موسیقی و داستان فیلم مطمئنا فیلمهای ترسناکی را که در گذشته دیده اید را به یادتان خواهد آورد. به همین دلیل هم احتمالا صرفا آن دسته از مخاطبین با مستند خانه شیطان ارتباط برقرار میکنند که به سینمای وحشت و ژانر هارور علاقمند باشند و اگر سینما دوستی کلا با این ژانر و گونه سینمایی مشکل داشته باشد احتمالا هیچ ارتباطی با این اثر برقرار نخواهد کرد.