جملات تاریخی از سرمربیان بزرگ تاریخ فوتبال(2)

جملات تاریخی از سرمربیان بزرگ تاریخ فوتبال(2)

رانیری پس از کسب عنوان قهرمانی اذعان کرد که من فقط از بازیکنانم خواسته بودم که در هر بازی فقط با این ذهنیت به مسابقه بروند که بهترین بازی خودشان را ارائه دهند. او گفته بود که از بازیکنان خود برد نمیخواست و فقط میخواسته که تا لحظه ای که داور سوت خود را به صدا می آورد، کوتاه نیایند و اگر چند صفر هم عقب بودند فقط به سمت دروازه حریف حمله کنند.
بازیکنان کلودیو رانیری این مهم را به نحو احسن انجام دادند. بازیکنانی نظیر جیمی واردی، انگولو کانته، درینک واتر، راس بارکلی، کسپر اشمایکل، ریاض محرز و دیگران علاوه بر اینکه به عنوان ستاره های لیگ برتر شناخته شدند و هرکدام جوایز بسیاری را به خود اختصاص دادند، آنها تحت فلسفه فوتبالی رانیری تا آخرین لحظه که سوت پایان بازی آخر به صدا درآمد، دویدند و جنگیدند.
رانیری جمله بسیار تاثیر گذار دیگری هم در پایان آن فصل به زبان آورد: من همیشه میدانستم که روزی دستاورد بزرگی در زندگی ام خواهم داشت. در هر تیمی که رفتم نتوانستم به آن چیزی که میخواستم برسم و نتایج همیشه برخلاف خواسته های من بود. اما من هیچگاه رویاهای خودم را فراموش نکردم و با آنها زندگی کرده ام. و حالا خوشحالم که آن اتفاقی که باید برایم میفتاد در این سن رخ داده است و بعد از سالها مبارزه و تلاش و پشتکار، الان بهترین اتفاق را با یک تیم جوان و کم تجربه و البته با استعداد رقم زده ام.

رانیری پس از آن دیگر آن پیرمرد محجوب و سربه زیر و البته شکست خورده نبود. او حالا استاد فوتبال تهاجمی شناخته میشد کارشناسان فوتبال در سرتاسر دنیا، راجع به فلسفه فوتبالی و تاکتیک های او بحث میکردند. کتابهای زیادی درباره او نوشته شد و هیچ کس دیگر به یاد نمی آورد که او در گذشته از چه تیمهایی اخراج شده بود.
فلسفه رانیری هم از جمله فلسفه هایی است که کاملا بر گرفته از درسهای زندگی است. کسانی که در نظر دیگران یک شکست خورده تمام عیار هستند و از معادلات حرفه ای آن رشته به کل حذف شده اند. تا قبل از قهرمانی لستر، کسی دیگر رانیری را به یاد نمی آورد و عموما عاقبت چنین سرمربیانی هم کار کردن در لیگ کشورهای عربی یا چین و ترکیه است. اما رانیری رویایی داشت و حتی در مصاحبه مطبوعاتی پس از قهرمانی خود، از فوتبال دوستان خواست تا هیچگاه از رویاهای خود دست برندارند.
او گفت مهم ترین دارایی هر کسی رویاهای اوست و تا لحظه ای که زنده ایم باید برای رسیدن به آنها تلاش کنیم. کلودیو رانیری آنقدر جمله زیبا و الهام بخش در طول آن فصل بر زبان آورد که شاید لازم باشد بصورت یک کتاب در بباید. اما همین دو جمله که راجع به تلاش کردن تا آخرین لحظه بدون توجه به نتیجه و همچنین فراموش نکردن رویاهایش گفت، عصاره یک سال تلاش مستمر او و بازیکنانش برای قهرمانی در لیگ برتر انگلستان بود.
اما سومین سرمربی، یورگن کلوب است. کلوب کسی است که وقتی برای اولین مصاحبه کاری خود به تیم مورد نظرش رفت، لباس گرم کن به تن داشت. بر خلاف بیشتر سرمربیان جهان که با پوشیدن کت شلوارهای گران قیمت پرستیژ خود را حفظ میکنند، او که فوتبال را جزئی از وجود خود میدانست با لباس گرم کن به یک مصاحبه شغلی رفت و باعث تعجب مدیران تیم شد.

یورگن کلوب بالاخره توانست به تیم دورتموند راه بیابد. دورتموند سالهای سال بود که دیگر تیمی ضعیف در بوندس لیگا محسوب میشد و بایرن بعنوان یگانه تیم مقتدر آلمانی، از تکرار قهرمانی های خود در این لیگ خسته شده بود.
کلوب اما به همراه تیم دورتموند تیمی مخوف خلق کرد که به گفته خودش به سبک موسیقی هوی متال بازی میکرد. تیم یکسره دفاع میکرد و یکسره هجوم بود. دورتموند در همان دوره توانست بالاتر از بایرن مونیخ قهرمان بوندس لیگا شود و حتی به فینال لیگ قهرمانان اروپا راه یابد. لیگ قهرمانان اروپا مهمترین اتفاق فوتبالی در سرتاسر جهان بود و دورتموند توانسته بود به فینال راه یابد. البته تیم جوان و پر انرژی کلوب مقابل بایرن مونیخ پپ گواردیولا شکست خورد و از بدست آوردن قهرمانی در اروپا بازماند.
اما آن دورتموند برای همیشه در یادها ثبت شد. دیوار زرد دورتموند که هواداران دو آتیشه تیم آن را تشکیل میدادند به شدت از سرمربی محبوب خود و تیمشان طرفداری میکردند و دورتموند توانست با آن تیم، تاریخ سازی بکند.

یورگن کلوب بالاخره از این تیم در یک وداع تلخ جدا شد و به لیورپول پیوست. وی اظهار کرد که من یک مرد معمولی هستم(بر خلاف خوزه مورینیو که خود را آقای خاص نامیده بود). جالب است که آقای خاص در منچستر یونایتد در سال سوم حضورش مقابل بسیاری از تیمهای کوچک و بزرگ لیگ برتر باخته و کلوب با تیمی که ساخت، یکی از قوی ترین و ترسناک ترین لیورپول های تاریخ را تحویل آنفیلد داده است. لیورپول او اکنون در کنار منچستر سیتی و چلسی اصلی ترین مدعیان قهرمانی در لیگ برتر هستند.
اکنون دیگر خبری از حاشیه ها و جملات عجیب غریب آقای خاص نیست. حالا آقای معمولی پشت میکروفون مینشیند و یکی از زیباترین جملات تاریخ فوتبال را اظهار می کند. او گوید: همه ما هر روز صداهایی را در ذهن خود میشنویم. انگار که کسی به شما دائما میگوید نمیتوانید به هدفی که میخواهید برسید. تنها وظیفه شما در این قبال، این است که آن صدا را خفه کنید و آن شخصی که صدایش هر روز در گوش شماست را در ذهن خود بکشید.

کلوب موقعی این جمله را به زبان آورد که یکی دو بازی از آن فرم فوق العاده خود فاصله گرفته بود و بسیاری از منتقدین اظهار نگرانی کرده بودند که مبادا افت لیورپول از همین حالا آغاز شده باشد. اما کلوب گفت که این صداها همیشه در ذهنش وجود داشته و دارد و او هم، دائما در تلاش است که این صدا را خفه کند. کلوب و تمام افراد دیگر که رویایی در ذهن خود دارند، باید صدایی را که در ذهنشان به آنها میگوید نمی توانند، خاموش کرده و با اطمینان به دنبال دستاوردها و نتایج مورد نظر خود بگردند.
این سه سرمربی از جمله کسانی بودند که بخاطر سخنرانی های زیبا و الهام بخش خود در فوتبال شهره عام و خاص هستند و دیگر کسانی هم بوده اند که جملات زیبای دیگری را بر زبان آورده اند.